Archive for May, 2010
Questing
Liczba graczy
od 3 do 20
Zalecenia wiekowe
6+
Czas przygotowania
7 tygodni (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Czas gry
1h - 3h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Elementy strategii
drugorzędna
Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość
Losowość
brak
Questing to narracja, która towarzyszy zwiedzaniu miejsc. W wielu elementach metoda ta przypomina podchody i harcerskie gry patrolowe. Różnica polega jednak na tym, iż jest ona ściśle związana z konkretnym miejscem. Zapoczątkowany w USA, questing jest w swych zasadach podobny do letterboxingu, gdzie tropy prowadzą do zapieczętowanych skrzyń, a ich odnajdywanie przypomina poszukiwanie skarbów.
Zasady i cele
Celem questingu jest rozwijanie poczucia tożsamości z danym regionem, upowszechnianie wyjątkowych miejsc wyróżniających się krajobrazem, przyrodą czy dziedzictwem kulturowym. Poza elementami edukacyjnymi, questing może pełnić również funkcje czysto rozrywkowe. To jednocześnie ciekawa metoda promocji ciekawych regionów w myśl zasady: „nauka przez zabawę”.
Cechami, które ułatwiają propagowanie tej gry są:
- łatwość narracji
- „bezobsługowość” (zasada „oprowadź się sam”)
- brak konieczności posiadania specyficznej infrastuktury.
Historia rozwoju questingu
Questing znany w obecnej formie upowszechniła amerykańska organizacja non-profit, Vital Communities z White River Junction w stanie Vermont, która 15 lat temu przygotowała program Valley Quest (http://www.vitalcommunities.org/ValleyQuest/ValleyQuest.htm ). Stworzony przez uczniów, skautów, stowarzyszenia historyczne i innych wolontariuszy, obecnie składa się z ponad 200 zadań w obszarze Vermont i New Hampshire.
W Wielkiej Brytanii, questing jest komercyjną grą, rozgrywaną przy użyciu telefonów komórkowych. W Polsce pierwsze questy zostaną wprowadzone w 2010 roku na terenie województwa świętokrzyskiego.
Linki zewnętrzne
Dzieci grające w “Mam chusteczkę haftowaną”
Mam chusteczkę haftowaną jest grą dziecięcą, w której może brać udział dowolna ilość uczestników. Na początku wszyscy siedzą w kręgu i wybierają jedną osobę, która z chusteczką w ręku krąży za plecami pozostałych uczestników. W tym czasie wszyscy siedzący śpiewają rymowankę:
Mam chusteczkę haftowaną, co ma cztery rogi,
kogo kocham, kogo lubię rzucę mu pod nogi.
Tej nie kocham, tej nie lubię, tej nie pocałuję,
a chusteczkę haftowaną tobie podaruję.
Krążąca osoba musi przed końcem piosenki rzucić komuś chusteczkę za plecy i szybko okrążając innych uczestników zająć miejsce tej osoby. W tym czasie osoba, której została rzucona chusteczka, musi szybko wstać i obiegając wszystkich dookoła zająć z powrotem swoje miejsce, zanim zrobi to druga osoba.
Schematyczne przedstawienie kręgu
Jeśli jej się to nie uda, przejmuje chusteczką i krąży zewnątrz koła.
Ten artykuł dotyczy figury ze śniegu. Zobacz też: inne znaczenia słowa bałwan.
Dwa bałwany.
Bałwan – przypominająca w ogólnym zarysie człowieka figura wykonana ze śniegu, symbolizująca zimę. Lepienie bałwana jest popularną zabawą.
Tradycyjny bałwan składa się z trzech kul śniegowych ustawionych na sobie, tworzących głowę, tułów i nogi. Oczy, usta i guziki wykonuje się z węgielków, nos z marchewki, ręce z patyków, natomiast nakrycie głowy stanowi garnek bądź wiadro. Czasami bałwan trzyma też miotłę.
Znane bałwany
- Bałwanek Bouli – bohater francuskiego filmu animowanego
- W 1976 bałwan (Schneemandl) był maskotką Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku
- Bałwan Arktos - czarny charakter niemieckiego filmu animowanego “Tabaluga”
Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Bałwan śniegowy
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak w trakcie gry
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie. W niektórych odmianach gry występuje również wybór szukającego poprzez grę w kolory.
Miejsca do zabawy
Las
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych).
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
Dwór
Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła. Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.
Przypisy
- ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie również losuje się go.
Latawce płaskie (jednopowierzchniowe) - grupa ta jest bardzo obszerna, a wspólną cechą tych latawców jest płaska powierzchnia nośna, która przybierać może najrozmaitsze kształty, takie jak np. prostokąt, gwiazda, sześciobok foremny, a także ptaki, węże itd. Elementem niezbędnym jednopowierzchniowców jest długi ogon oraz dwu lub wielopunktowa uzda.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Stary niedźwiedź - zabawa ruchowa przeznaczona dla dzieci.
Zasady gry
Jeden z uczestników gra postać niedźwiedzia, kuca na środku i udaje że śpi. Reszta uczestników tworzy wokół niego koło i śpiewa:
Stary niedźwiedź mocno śpi, (przykucają)
stary niedźwiedź mocno śpi. (przykucają)
My się go boimy, na palcach chodzimy
Jak się zbudzi to nas zje, (przykucają)
Jak się zbudzi to nas zje. (przykucają)
Pierwsza godzina niedźwiedź śpi,
Druga godzina niedźwiedź chrapie,
trzecia godzina niedźwiedź łapie!!!
W chwili zakończenia śpiewania wszyscy rozbiegają się na sali, zaś “niedźwiedź” zaczyna gonić innych uczestników zabawy. Osoba dotknięta pierwsza staje się niedźwiedziem i zabawa zaczyna się od nowa.
Zobacz też
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak w trakcie gry
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie. W niektórych odmianach gry występuje również wybór szukającego poprzez grę w kolory.
Miejsca do zabawy
Las
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych).
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
Dwór
Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła. Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.
Przypisy
- ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie również losuje się go.
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Ten artykuł dotyczy lotnictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Kitesurfing
Buggykiting - żeglowanie po piachu przy pomocy latawca
Latawiec
Latawiec – zabawka
Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Latawiec
Latawiec to najstarszy znany przyrząd latający cięższy od powietrza (aerodyna).
Spis treści
//
Historia
Historia owego jednego z najstarszych przyrządów latających cięższych od powietrza sięga około 200 lat przed naszą erą, a jego ojczyzną są Chiny. Najdawniejsze wzmianki dotyczą drewnianego latawca-gołębia, skonstruowanego przez Chińczyka Mo Ti. Z Chin latawiec zawędrował, za pośrednictwem kupców i marynarzy, do Korei, Japonii, na Archipelag Malajski, przez Birmę i Indie do krajów arabskich i Afryki Północnej, aż w końcu w XIV wieku trafił do Europy, a pod koniec XIX stulecia dotarł także do Ameryki i Australii. W Polsce latawce niewątpliwie musiały być znane od czasu najazdu Tatarów, kiedy to w bitwie pod Legnicą w 1241r. stosowane były latawce o smoczych kształtach; pewne informacje przekazane zostały przez rysowników i malarzy - były to latawce w formie dziecięcych zabawek, a te namalowane dane pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku.
W Tajlandii puszczanie latawców było arozrywką rodziny panującej i zajmowało to tyle czasu, że władca często nie miał kiedy zająć się sprawami państwowymi. Dlatego w roku 1358 wydano edykt zakazujący używania latawców w pałacu królewskim i w jego okolicach.
Japonia natomiast jest krajem, gdzie latawiec jest najbardziej ukochaną zabawką, a zarazem i ważnym symbolem. Piątego dnia piątego miesiąca każdego roku wypuszcza się tam ogromną ilość latawców dla uczczenia męskich potomków, co ma na celu dodanie tymże potomkom waleczności, płodności i wszystkiego co najlepsze. Także w Japonii, setki lat temu, powstało Rokkaku, czyli walki olbrzymich latawców.
W Syjamie latawce pełniły funkcje podobne jak w Europie proporce czy flagi. Królowie i książęta kazali wypuszczać nad swoimi posiadłościami barwne latawce, symbolizujące dostojeństwo i władzę.
W całej Europie latawce stały się popularne w XVII stuleciu, a ich zasadniczy romboidalny kształt nie zmienił się do dziś. Niegdyś wysmarowane siarką, zmieszaną z woskiem i prochem, po podpaleniu liny uwięziowej używane były przez białych misjonarzy jako wiadomość od zagniewanego Boga i stały się skutecznym środkiem krzewienia chrześcijaństwa wśród barbarzyńców.
Latawce były (i są) wykorzystywane do rozmaitych celów, a także stały się obiektem licznych eksperymentów. Oto kilka ciekawszych dat z przebogatej historii latawców:
- w 1749r. po raz pierwszy wykorzystano latawiec do celów meteorologicznych; Thomas Melville i Alexander Wilson zmierzyli temperaturę na wysokości 900m za pomocą termometru umieszczonego właśnie na latawcu;
- w 1752r. Benjamin Franklin dokonał pomiaru ładunków elektrostatycznych, wypuszczając latawiec z umocowanym metalowym kluczem w czasie burzy, co doprowadziło do wynalezienia piorunochronu;
- w 1760r. po raz pierwszy wykorzystano latawiec do celów ratownictwa morskiego;
- w roku 1835 w USA powstało stowarzyszenie naukowo-badawcze, klub latawcowy Franklin Kite Club;
- w 1846r. Rosjanin A. Popow wykorzystał linkę holowniczą latawca jako antenę radiową;
- w 1883r. meteorolog E. D. Archibald rozpoczął w Anglii badania górnych wiatrów przy użyciu latawca, dzięki czemu odkrył dziś już dobrze znane fakty: zwiększanie się prędkości wiatru wraz ze wzrostem wysokości oraz zmiany jego kierunku;
- w roku 1887 ten sam Archibald po raz pierwszy użył aparatu fotograficznego umocowanego na latawcu do wykonania zdjęć z powietrza; metoda ta do dziś wykorzystywana jest m.in. w archeologii lotniczej;
- w 1893r. Anglik Lawrence Hargrave wynalazł latawiec skrzynkowy, który stosowany następnie był m.in. do badań meteorologicznych;
- w roku 1894 natomiast Amerykanin McAdie ulepszył latawiec stosowany w badaniach meteorologicznych i wraz z W. Eddym, który udoskonalił konstrukcję latawców sondażowych, wyposażał małe statki powietrzne w samopiszącą aparaturę pomiarową; w tym też roku pięć latawców Eddy’ego wraz z aparaturą o masie ok. 5kg wzniosło się na wysokość ponad 500m;
- w 1901r. odbyła się pierwsza transatlantycka transmisja radiowa z użyciem linki latawca wzniesionego na wysokości 120m, której to transmisji twórcą był Guglielmo Marconi;
- w 1903r. Anglik C. Cody pokonał kanał La Manche w łodzi holowanej przez latawiec skrzynkowy;
- w 1910r. we Francji powstała wojskowa jednostka latawcowa przystosowana do załogowych lotów obserwacyjnych (latawiec typu Cody z zawieszonym obserwatorem);
- w roku 1938 Polak M. Bohatyrew opatentował latawcowy system szkolenia skoczków spadochronowych;
- w latach 1940-1945 wszystkie brytyjskie samoloty wyposażone były w sprzęt ratowniczy, w skład którego wchodził mały składany latawiec skrzynkowy do rozwijania linki antenowej aparatury radiowej;
- w roku 1950 Główna Kwatera Związku Harcerstwa Polskiego zorganizowała pierwsze korespondencyjne ogólnopolskie zawody latawcowe;
- w 1956r. na Arktyce i Antarktydzie uczeni radzieccy za pomocą latawców dokonali pomiarów dolnych warstw atmosfery ziemskiej;
- w roku 1979 pokonano po raz kolejny rekord wyniesionej wysokości meteorologicznych aparatów pomiarowych umieszczonych na latawcu do 10 tysięcy metrów!
Pierwsze latawce budowano z takich materiałów jak bambus, jedwab czy papier. Dzisiejsze latawce bardzo różnią się nawet od swoich odpowiedników sprzed 10-20 lat. Obecnie do ich produkcji używa się wysoce zaawansowanych technologicznie materiałów, a kształty czy wykroje projektuje się na komputerze. Latawce szyje się ze specjalnych tkanin poliestrowych, poliamidowych, powlekanych silikonem z delikatną siatką wewnątrz, która dodatkowo wzmacnia tkaninę. Dzięki temu są one bardzo wytrzymałe i ultralekkie. Do konstrukcji szkieletów używane są pręty i rurki z włókien szklanych lub węglowych, a także linki o niewiarygodnie dużej wytrzymałości, takie jak m.in. dyneema, technora, aramid czy kewlar. Kapy, łączniki, zabezpieczenia, karabinki oraz wzmocnienia to także wyspecjalizowane materiały, które czynią latawiec naprawdę profesjonalnym obiektem latającym.
Podział latawców ze względu na budowę
Gwałtowny rozwój nowych, lekkich i bardzo wytrzymałych materiałów do konstrukcji latawców spowodował, że pojawiło się bardzo wiele konstrukcji, które umożliwiły, nawet przy bezwietrznej pogodzie, albo przy bardzo silnym wietrze na kontrolowany lot latawca. Na uwagę zasługują tu latawce sterowane (akrobatyczne), które w szybkim tempie, także w Polsce, choć jeszcze nie na tak dużą skalę, jak w krajach Europy Zachodniej, zdobywają coraz więcej zwolenników.
Za rozwojem latawców i sportu latawcowego podąża powstawanie coraz to nowszych gatunków latawców. Można je klasyfikować biorąc pod uwagę wiele różnych wariantów, w zależności od wielkości, materiałów czy też samej konstrukcji oraz sposobu użytkowania. I tak, wyróżnia się:
- płaskie
- półpłaskie
- typu delta
- skrzynkowe
- saneczkowe
- wirnikowe
- komorowe
- do walki powietrznej
- akrobatyczne
- fotograficzne
Ciekawostki i rekordy
Rekord świata w wysokości lotu latawca należy do USA i został ustanowiony w 1919 roku. Zestaw siedmiu latawców osiągnął wysokość 9740 metrów.
Wykonywano wiele prób wzlotu człowieka za pomocą latawca. Wiele z nich się udało. W trakcie I wojny światowej Niemcy używali wielkich latawców skrzynkowych do kierowania ogniem artylerii. Latawce w układach wielostopniowych znajdowały zastosowanie w podnoszeniu lin i sieci zaporowych obrony przeciwlotniczej.
W 1904 roku, Anglik Cody pokonał kanał La Manche w łodzi holowanej przez latawiec. Obecnie latawce są stosowane przez niektórych rybaków w Indonezji do połowu ryb.
Wiele eksperymentów naukowych z użyciem latawca wykonał Benjamin Franklin. Dzięki nim udowodnił między innymi, że chmury burzowe naładowane są elektrycznie.
Zakaz w fundamentalistycznym Islamie
Jako ciekawostkę można podać, że w 1994 roku w Afganistanie Talibowie zakazali puszczania latawców. Powód był dość prozaiczny: o ich puszczaniu nie mówi nic Koran, a więc są z nim sprzeczne. Zakaz zniesiono dopiero w 2002 roku, gdy koalicja wojsk zachodnich i Sojuszu Północnego pokonała ich. Opowiada o tym film “Chłopiec z latawcem”.
Podobny zakaz wprowadzono w Pakistanie. Pod wpływem duchownych muzułmańskich władze miasta Lahore wprowadziły zakaz puszczania latawców. Powodem było hinduistyczne pochodzenie tego święta obchodzonego tylko w prowincji Pendżab. W ten sposób zlikwidowano wielowiekową tradycję święta Basant i jedną z wielkich atrakcji turystycznych. Przepisy takie władze prowincji Pendżab wprowadziły w 2001. Podtrzymał je pakistański sąd najwyższy w 2005 roku. Zakaz ten był znoszony na dwa tygodnie lutego (na okres tego święta). Jednak w 2010 roku nie zrobiono tego. W uzasadnieniu podano, że latawce mogą ułatwić dokonanie zamachu terrorystycznego.
Przypisy
- ↑ FLY2SKY.PL
- ↑ Zakaz puszczania latawców w Pakistanie
Linki zewnętrzne
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o latawcu
Dwa ognie często mylnie określana jako “zbijak” (w zbijaku nie ma matek) - wieloosobowa zabawa sportowa, przeznaczona głównie dla dzieci.
Do gry potrzebne jest boisko lub sporych rozmiarów (ok. 100 metrów kwadratowych) prostokąt podzielony na dwie równe części oraz piłka (może być do gry w siatkówkę).
Zasady
W grze rywalizują dwa zespoły (o takiej samej liczbie zawodników, w zależności od wielkości placu gry, może ich być od 3 do nawet 20 w każdej z drużyn). Każdy zespół przed rozpoczęciem wybiera swoją “matkę” (inaczej kapitana) - czyli osobę, która staje za polem gry drużyny przeciwnej.
Przebieg gry
Gra polega na wzajemnym “zbijaniu się” - tzn. na uderzaniu piłką w osoby będące w drużynie przeciwnej. Gracze (poza matką) nie mogą wykraczać poza swoją część boiska. Matka ustawiona z tyłu przejmuje każdą piłkę, która opuszcza boisko drużyny przeciwnej i też może zbijać (rzucając z tylnej krawędzi boiska). Zbicie (czyli punkt) następuje gdy rzucona piłka dotknie gracza drużyny przeciwnej i spadnie na ziemię. W zależności od ustalanych zasad, gra się “na zbicia” lub “na punkty”. Pierwsza ewentualność oznacza, iż trafiony zawodnik schodzi z boiska (wówczas przegrywa ten zespół, który straci wszystkich graczy). Gra na punkty polega na tym, iż każde zbicie liczone jest jako jeden punkt, drużyna która zdobędzie więcej punktów wygrywa. Istnieją także inne wersje, np. osoba zbita zastępuje matkę, zostaje drugą matką lub pomaga matce.
Zobacz hasło dwa ognie w Wikisłowniku
Kanchō
Kanchō (jap. カンチョー, kanchō?). Dowcip ma na celu zaskoczenie niczego nie spodziewającej się ofiary. Często zabawie towarzyszy okrzyk “Kan-CHO!”.
Etymologia
Nazwa zabawy jest slangową adaptacją japońskiego słowa 浣腸 (jap. kanchō, 浣腸?) oznaczającego lewatywę. W praktyce słowo oznaczające zabawę jest zapisywane katakaną, a słowo oznaczające lewatywę jest zapisywane przy użyciu kanji.
Popularność
Zabawa jest w znacznym stopniu rozpowszechniona w Japonii, zwłaszcza wśród dzieci. Często pojawia się w produkcjach anime (np. w Naruto występuje jako technika pod nazwą Sennen Goroshi).
Zabawa występuje również w innych azjatyckich krajach. W Korei Południowej znana jest pod nazwą ttong chim, a na Filipinach nazywana jest katsibong, bembong, bombet, jempot lub pidyok (słowa te pochodzą od filipińskiego tumbong oznaczającego odbyt). Jednak w niektórych krajach kanchō jest nielegalne i traktowane jako molestowanie seksualne lub napaść na tle seksualnym.
W lutym 2006 w programie Nanmon Kaiketsu, emitowanym przez japońską stację NHK TV, zasugerowano, że pobłażliwość wobec kanchō może być przyczyną rozpowszechnionego molestowania seksualnego w japońskich środkach publicznego transportu.
Przypisy
- ↑ Kancho.org (ang.). .
- ↑ Lisa’s Japanese Below-the-Belt Prank Tutorial (ang.). .
- ↑ 世界に広がる日本のカンチョー、韓国のカンチョって何？ (jap.). .
- ↑ My Un-American Son (ang.). .
