Archive for March, 2010
Głuchy telefon - zabawa dziecięcą dla dowolnej liczby uczestników.
Zasady
Uczestnicy zabawy siadają w kręgu i wybierają jedną osobę, która rozpocznie grę. Jej zadaniem jest wymyślenie słowa lub zdania, które “na ucho” szepce kolejnej osobie. Ta zaś, w taki sam sposób, przekazuje następnej dokładnie to, co zrozumiała. I tak aż do ostatniego dziecka w grupie. Ostatnia osoba głośno powtarza to, co usłyszała. Istota zabawy polega na tym, że przekazywana wiadomość nie jest powtarzana (przekazujący wypowiada słowo lub zdanie tylko raz), co powoduje że jest ona stopniowa zniekształcana i jej końcowe brzmienie jest na ogół całkowicie odmienne od pierwotnego.
Podchody
Gra w podchody często odbywa się w lesie
Liczba graczy
od 3 do 20
Zalecenia wiekowe
6+
Czas przygotowania
1h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Czas gry
2-3 h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Elementy strategii
drugorzędna
Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość
Losowość
brak
Podchody - rodzaj prostej gry terenowej dla dzieci i młodzieży, często organizowanej na obozach harcerskich. W najmniej złożonej postaci polega na tym, że jedna grupa ucieka, zostawiając po drodze strzałki, ślady i zadania do rozwiązania (listy), a druga grupa musi ją złapać. W typach bardziej skomplikowanych to organizatorzy układają łamigłówki i zadania, mające doprowadzić do odnalezienia miejsc, do których zawodnicy mają dotrzeć.
Spis treści
//
Zasady w wersji podstawowej
Grupa pościgowa wyrusza 15-30 min. po grupie uciekającej. Należy odnaleźć i rozwiązać wszystkie pozostawione przez pierwszą grupę zadania. Drużyna uciekająca wygrywa, kiedy zadania nie zostaną rozwiązane. Drużyna pościgowa wygrywa, kiedy złapie drużynę uciekającą przed dotarciem do określonego celu.
Przybory
Do gry potrzebne są:
- blok rysunkowy
- coś do pisania (mazaki, długopisy, itp.)
- wstążka lub nitka do przyczepiania kartek do drzew/słupów
Miejsca do zabawy
- las - ze względu na spory obszar oraz wiele ścieżek las oraz droga do niego prowadząca są bardzo dobrym miejscem do zabawy w podchody. W lesie zostawia się zwykle strzałki z gałęzi.
- miasto - tu strzałki można rysować kredą na betonie.
Przypisy
Zamek z piasku
Piaskowa rzeźba
Zamek z piasku – szczególna forma budowlana stanowiąca formę zabawy polegająca na próbie bardziej lub mniej wiernej odwzorowania rzeczywistych budowli architektonicznych, budowli architektonicznych zmyślonych lub innych form w pomniejszonej lub powiększonej skali, gdzie budulcem jest wilgotny (”mokry”) piasek, zazwyczaj kwarcowy o zabarwieniu jasnym.
Formę tę w szczególności spotyka się na obszarach piaszczystych o charakterze rekreacyjnym:
- piaskownice
- plaże nadmorskie
- inne plaże piaszczyste
Do charakterystycznych, wręcz przysłowiowych cech konstrukcji należy nietrwałość.
Żywotność budowli jest mocno ograniczona dzięki warunkom atmosferycznym i terytorialnym:
- wiatr
- deszcz
- fale zbiornika wodnego
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Zamek z piasku
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak w trakcie gry
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.
Miejsca do zabawy
Las
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych).
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
Dwór
Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła. Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.
Przypisy
- ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie również losuje się go.
Przeciąganie liny na olimpiadzie w 1904 roku
Przeciąganie liny - dyscyplina sportowa polegającą na tym, że dwie drużyny ciągną jedną linę w dwa przeciwne kierunki. Popularna w Europie i USA na przełomie XIX i XX wieku. Przeciąganie liny było rozgrywane na igrzyskach olimpijskich jedynie pięć razy ( 1900 - 1920 ). Początkowo, w latach 1900, 1904, 1908, stanowiło jedną z konkurencji lekkoatletycznych, natomiast w 1912 i 1920 roku było traktowane jako osobna dyscyplina sportu.
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Przeciąganie liny
Skakanie w worku w St. Louis w 1904 roku podczas wystawy światowej
Skakanie w worku – jest popularną zabawą dziecięcą. Polega ona na tym, że wszyscy uczestnicy zakładają na nogi worki, które sięgają im do wysokości bioder. W tym worku, trzymając go za górne rogi, muszą na wyścigi doskakać do mety.
Dwa ognie często mylnie określana jako “zbijak” (w zbijaku nie ma matek) - wieloosobowa zabawa sportowa, przeznaczona głównie dla dzieci.
Do gry potrzebne jest boisko lub sporych rozmiarów (ok. 100 metrów kwadratowych) prostokąt podzielony na dwie równe części oraz piłka (może być do gry w siatkówkę).
Zasady
W grze rywalizują dwa zespoły (o takiej samej liczbie zawodników, w zależności od wielkości placu gry, może ich być od 3 do nawet 20 w każdej z drużyn). Każdy zespół przed rozpoczęciem wybiera swoją “matkę” (inaczej kapitana) - czyli osobę, która staje za polem gry drużyny przeciwnej.
Przebieg gry
Gra polega na wzajemnym “zbijaniu się” - tzn. na uderzaniu piłką w osoby będące w drużynie przeciwnej. Gracze (poza matką) nie mogą wykraczać poza swoją część boiska. Matka ustawiona z tyłu przejmuje każdą piłkę, która opuszcza boisko drużyny przeciwnej i też może zbijać (rzucając z tylnej krawędzi boiska). Zbicie (czyli punkt) następuje gdy rzucona piłka dotknie gracza drużyny przeciwnej i spadnie na ziemię. W zależności od ustalanych zasad, gra się “na zbicia” lub “na punkty”. Pierwsza ewentualność oznacza, iż trafiony zawodnik schodzi z boiska (wówczas przegrywa ten zespół, który straci wszystkich graczy). Gra na punkty polega na tym, iż każde zbicie liczone jest jako jeden punkt, drużyna która zdobędzie więcej punktów wygrywa. Istnieją także inne wersje, np. osoba zbita zastępuje matkę, zostaje drugą matką lub pomaga matce.
Zobacz hasło dwa ognie w Wikisłowniku
Double Dutch sport uliczny wywodzący się z kultury hip-hopu. Osoba skacząca przez 2 skakanki (pot. kręconki) może wykonywać figury zawierąjace elementy tańca, gimnastyki, i breakdance’u. Do zabawy potrzebne są minimum 3 osoby - jedna skacząca i dwie kręcące. Potrzebne są również dwie ok. pięciometrowe skakanki.
W takich krajach jak Japonia lub Ameryka odbywają się zawody Double Dutch. Są tam trzy dyscypliny:
- Skoki na jednej nodze… – W tej konkurencji trzeba wykonać jak najdokładniej kilka figur np. skakanie na jednej nodze.
- Skoki na szybkość - Polega to na wykonania jak największej liczby skoków w wyznaczonym czasie.
- Free Style - W tej konkurencji drużyna ma za zdanie pokazać bardzo dużą liczbę sztuczek przy użyciu skakanki.
Double Dutch jest elementem fabuły filmu Disney Channel pt. Jump In! (2007).
15 stycznia 2007, w ramach obchodów Dnia Martina Luthera Kinga, logo firmy Google na stronie wyszukiwarki firmy zawierało grafikę przedstawiającą dzieci bawiące się w Double Dutch. Wspólna zabawa dzieci o różnych kolorach skóry nawiązywała do sprzeciwiającego się segregacji rasowej przemówienia “I Have a Dream” z 1963 roku.
Linki zewnętrzne
puszczanie kaczek
Puszczanie kaczek, “kaczka” – rzucanie na wodę płaskiego kamienia tak, by odbił on się od powierzchni wody i poleciał dalej, odbijając się od wody kilkukrotnie. Rekordowa “kaczka” przeleciała 86 metrów. Rekord w ilości odbić od powierzchni wody wynosi 56.
Zobacz też
“Dambusters”, Barnes Wallis
Linki zewnętrzne
Widoczek
Widoczek (niebko, sekret, aniołek) - kreatywna zabawa dziecięca, popularna w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.
Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np.zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone było małe zagłębienie, w którym dziecko umieszczało różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane były zwykle drobne kwiatki, listki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowań. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musiał oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.
Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich, w czasach gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna, a gry komputerowe były egzotyczną ciekawostką z odległych laboratoriów amerykańskich uniwersytetów. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonym.
Literatura
Dominika Truszczyńska:Widoczki znane też jako sekrety Łódź, 2005 (praca dyplomowa w PWSFTiT)
Linki zewnętrzne
Leksykon gry i zabawy
