Latawce półpłaskie to latawce charakteryzujące się wygiętą łukowato powierzchnią nośną, która pozwala na stabilizację latawca pod wiatr. Przykładem tego typu latawców jest latawiec Eddiego lub też tzw. Rokkaku, czyli latawiec do walk. Latawce półpłaskie nie potrzebują długiego ogona, ale także posiadają dwu lub wielopunktową uzdę. Bardzo dobrze spisują się na słabym wietrze.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Berek
Liczba graczy
Nieograniczona
Zalecenia wiekowe
7+
Czas gry
Dowolny
Elementy strategii
Brak
Wymagane umiejętności
szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak
Berek - dziecięca gra ruchowa, polegająca na tym, że jedna osoba (nazywana berkiem) musi dotknąć dowolną z pozostałych osób biorących udział w zabawie. Dotknięta osoba staje się berkiem, a poprzedni berek staje się zwykłym uczestnikiem zabawy. W grze może wziąć dowolna liczba osób. Zabawa nie jest ograniczona w czasie regułami, a zazwyczaj kończy się gdy większość uczestników poczuje się zmęczona. Klasyczną odmianą berka jest berek ganiany. Który został opisany. Jeżeli gracze chcą mogą ograniczyć grę czasowo i wtedy gra będzie bardziej rywalizacyjna niż towarzyska. Kiedy jest dużo uczestników mogą być dwa berki.
Popularne Warianty
Popularną odmianą jest berek kucany. Gracz może kucnąć i wtedy jest bezpieczny, nie może zostać berkiem.
Jeszcze jednym popularnym wariantem w Polsce jest drewniany berek, gdzie, aby być bezpiecznym, trzeba dotykać drewna. Są też inne tego typu odmiany np. żelazny berek czy szklany. Jeżeli na terenie jest dużo surowców można wyznaczyć bazę.
Istnieje gra zwana „zamrożonym berkiem” polega na tym, że osoba złapana przez berka staje w rozkroku i nie może się ruszyć dopóki inna z osób nie przejdzie jej pod nogami. Jeżeli berkowi uda się złapać (zamrozić) wszystkich - wygrywa.
Miejsce do zabawy
Do gry w berka potrzebny jest otwarty, rozległy teren, np. plac zabaw.
Zobacz też
Stary niedźwiedź
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Uwaga: Aby ułatwić pracę, dodaj do szablonu parametr |data=2010-02.
Ten artykuł dotyczy lotnictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Buggykiting - żeglowanie po piachu przy pomocy latawca
Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Latawiec
Latawiec to najstarszy znany przyrząd latający cięższy od powietrza (aerodyna).
Spis treści
//
Historia
Historia owego jednego z najstarszych przyrządów latających cięższych od powietrza sięga około 200 lat przed naszą erą, a jego ojczyzną są Chiny. Najdawniejsze wzmianki dotyczą drewnianego latawca-gołębia, skonstruowanego przez Chińczyka Mo Ti. Z Chin latawiec zawędrował, za pośrednictwem kupców i marynarzy, do Korei, Japonii, na Archipelag Malajski, przez Birmę i Indie do krajów arabskich i Afryki Północnej, aż w końcu w XIV wieku trafił do Europy, a pod koniec XIX stulecia dotarł także do Ameryki i Australii. W Polsce latawce niewątpliwie musiały być znane od czasu najazdu Tatarów, kiedy to w bitwie pod Legnicą w 1241r. stosowane były latawce o smoczych kształtach; pewne informacje przekazane zostały przez rysowników i malarzy - były to latawce w formie dziecięcych zabawek, a te namalowane dane pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku.
W Tajlandii puszczanie latawców było rozrywką rodziny panującej i zajmowało to tyle czasu, że władca często nie miał kiedy zająć się sprawami państwowymi. Dlatego w roku 1358 wydano edykt zakazujący używania latawców w pałacu królewskim i w jego okolicach.
Japonia natomiast jest krajem, gdzie latawiec jest najbardziej ukochaną zabawką, a zarazem i ważnym symbolem. Piątego dnia piątego miesiąca każdego roku wypuszcza się tam ogromną ilość latawców dla uczczenia męskich potomków, co ma na celu dodanie tymże potomkom waleczności, płodności i wszystkiego co najlepsze. Także w Japonii, setki lat temu, powstało Rokkaku, czyli walki olbrzymich latawców.
W Syjamie latawce pełniły funkcje podobne jak w Europie proporce czy flagi. Królowie i książęta kazali wypuszczać nad swoimi posiadłościami barwne latawce, symbolizujące dostojeństwo i władzę.
W całej Europie latawce stały się popularne w XVII stuleciu, a ich zasadniczy romboidalny kształt nie zmienił się do dziś. Niegdyś wysmarowane siarką, zmieszaną z woskiem i prochem, po podpaleniu liny uwięziowej używane były przez białych misjonarzy jako wiadomość od zagniewanego Boga i stały się skutecznym środkiem krzewienia chrześcijaństwa wśród barbarzyńców.
Latawce były (i są) wykorzystywane do rozmaitych celów, a także stały się obiektem licznych eksperymentów. Oto kilka ciekawszych dat z przebogatej historii latawców:
Pierwsze latawce budowano z takich materiałów jak bambus, jedwab czy papier. Dzisiejsze latawce bardzo różnią się nawet od swoich odpowiedników sprzed 10-20 lat. Obecnie do ich produkcji używa się wysoce zaawansowanych technologicznie materiałów, a kształty czy wykroje projektuje się na komputerze. Latawce szyje się ze specjalnych tkanin poliestrowych, poliamidowych, powlekanych silikonem z delikatną siatką wewnątrz, która dodatkowo wzmacnia tkaninę. Dzięki temu są one bardzo wytrzymałe i ultralekkie. Do konstrukcji szkieletów używane są pręty i rurki z włókien szklanych lub węglowych, a także linki o niewiarygodnie dużej wytrzymałości, takie jak m.in. dyneema, technora, aramid czy kewlar. Kapy, łączniki, zabezpieczenia, karabinki oraz wzmocnienia to także wyspecjalizowane materiały, które czynią latawiec naprawdę profesjonalnym obiektem latającym.
Podział latawców ze względu na budowę
Gwałtowny rozwój nowych, lekkich i bardzo wytrzymałych materiałów do konstrukcji latawców spowodował, że pojawiło się bardzo wiele konstrukcji, które umożliwiły, nawet przy bezwietrznej pogodzie, albo przy bardzo silnym wietrze na kontrolowany lot latawca. Na uwagę zasługują tu latawce sterowane (akrobatyczne), które w szybkim tempie, także w Polsce, choć jeszcze nie na tak dużą skalę, jak w krajach Europy Zachodniej, zdobywają coraz więcej zwolenników.
Za rozwojem latawców i sportu latawcowego podąża powstawanie coraz to nowszych gatunków latawców. Można je klasyfikować biorąc pod uwagę wiele różnych wariantów, w zależności od wielkości, materiałów czy też samej konstrukcji oraz sposobu użytkowania. I tak, wyróżnia się:
Ciekawostki i rekordy
Rekord świata w wysokości lotu latawca należy do USA i został ustanowiony w 1919 roku. Zestaw siedmiu latawców osiągnął wysokość 9740 metrów.
Wykonywano wiele prób wzlotu człowieka za pomocą latawca. Wiele z nich się udało. W trakcie I wojny światowej Niemcy używali wielkich latawców skrzynkowych do kierowania ogniem artylerii. Latawce w układach wielostopniowych znajdowały zastosowanie w podnoszeniu lin i sieci zaporowych obrony przeciwlotniczej.
W 1904 roku, Anglik Cody pokonał kanał La Manche w łodzi holowanej przez latawiec. Obecnie latawce są stosowane przez niektórych rybaków w Indonezji do połowu ryb.
Wiele eksperymentów naukowych z użyciem latawca wykonał Benjamin Franklin. Dzięki nim udowodnił między innymi, że chmury burzowe naładowane są elektrycznie.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o latawcu
Widoczek (niebko, sekret, aniołek) - kreatywna zabawa dziecięca, popularna w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.
Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np.zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone było małe zagłębienie, w którym dziecko umieszczało różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane były zwykle drobne kwiatki, listki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowań. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musiał oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.
Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich, w czasach gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna, a gry komputerowe były egzotyczną ciekawostką z odległych laboratoriów amerykańskich uniwersytetów. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonym.
Literatura
Dominika Truszczyńska:Widoczki znane też jako sekrety Łódź, 2005 (praca dyplomowa w PWSFTiT)
Linki zewnętrzne
Latawce płaskie (jednopowierzchniowe) - grupa ta jest bardzo obszerna, a wspólną cechą tych latawców jest płaska powierzchnia nośna, która przybierać może najrozmaitsze kształty, takie jak np. prostokąt, gwiazda, sześciobok foremny, a także ptaki, węże itd. Elementem niezbędnym jednopowierzchniowców jest długi ogon oraz dwu lub wielopunktowa uzda.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.
Miejsca do zabawy
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych).
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
Dwór
Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła. Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.
Przypisy
Skakanie w worku w St. Louis w 1904 roku podczas wystawy światowej
Skakanie w worku – jest popularną zabawą dziecięcą. Polega ona na tym, że wszyscy uczestnicy zakładają na nogi worki, które sięgają im do wysokości bioder. W tym worku, trzymając go za górne rogi, muszą na wyścigi doskakać do mety.
Latawce saneczkowe - odmiana latawców charakteryzują się wyjątkową prostotą wykonania, możliwością doboru różnych materiałów i możliwością puszczania przy słabym wietrze. Uzda jest tu najczęściej dwupunktowa, a sam latawiec ma bardzo lekką konstrukcję, co sprawia, że jest bardzo czuły i jeśli tylko w danym miejscu wiatr tworzy prądy wznoszące, to ich istnienie jest z łatwością odczuwane przez osobę trzymającą latawiec saneczkowy na uwięzi.
Bibliografia
Latawce płaskie (jednopowierzchniowe) - grupa ta jest bardzo obszerna, a wspólną cechą tych latawców jest płaska powierzchnia nośna, która przybierać może najrozmaitsze kształty, takie jak np. prostokąt, gwiazda, sześciobok foremny, a także ptaki, węże itd. Elementem niezbędnym jednopowierzchniowców jest długi ogon oraz dwu lub wielopunktowa uzda.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Latawce do walki powietrznej - właściwie trudno jest mówić tu o osobnej grupie konstrukcyjnej. Ten typ latawców wyróżnia się bardziej ze względu na ich zastosowanie, a warto o nich wspomnieć, ponieważ dały one początek następnej grupie latawców (latawców akrobatycznych), które przeżywają dziś szczególny rozkwit. Do walk powietrznych używane są najczęściej tzw. afgańskie lub indyjskie bojowniki, a także japońskie latawce rokkaku. Na każdym większym spotkaniu miłośników latawców rozgrywane są walki właśnie rokkaku. Podniebne walki polegają na tym, iż zawodnicy (może być ich od dwóch do nawet kilkudziesięciu) starają się zmusić swych przeciwników do lądowania poprzez manewrowanie linką holowniczą. Latawce do walk muszą być bardzo lekkie i odporne na uderzenia. Puszczane są na krótkim holu, tylko około 30 m.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
