Archive for January, 2010
Ten artykuł dotyczy figury ze śniegu. Zobacz też: inne znacznia słowa bałwan.
Bałwan – przypominająca w ogólnym zarysie człowieka figura wykonana ze śniegu, symbolizująca zimę. Lepienie bałwana jest popularną zabawą.
Tradycyjny bałwan składa się z trzech kul śniegowych ustawionych na sobie, tworzących głowę, tułów i nogi. Oczy, usta i guziki wykonuje się z węgielków, nos z marchewki, ręce z patyków, natomiast nakrycie głowy stanowi garnek bądź wiadro. Czasami bałwan trzyma też miotłę.
Znane bałwany
- Bałwanek Bouli – bohater francuskiego filmu animowanego
- W 1976 bałwan (Schneemandl) był maskotką Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku
- Bałwan Arktos - czarny charakter niemieckiego filmu animowanego “Tabaluga”
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Bałwan śniegowy
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak w trakcie gry
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.
Miejsca do zabawy
Las
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych).
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
Dwór
Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła. Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.
Przypisy
- ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie również losuje się go.
Latawce do walki powietrznej - właściwie trudno jest mówić tu o osobnej grupie konstrukcyjnej. Ten typ latawców wyróżnia się bardziej ze względu na ich zastosowanie, a warto o nich wspomnieć, ponieważ dały one początek następnej grupie latawców (latawców akrobatycznych), które przeżywają dziś szczególny rozkwit. Do walk powietrznych używane są najczęściej tzw. afgańskie lub indyjskie bojowniki, a także japońskie latawce rokkaku. Na każdym większym spotkaniu miłośników latawców rozgrywane są walki właśnie rokkaku. Podniebne walki polegają na tym, iż zawodnicy (może być ich od dwóch do nawet kilkudziesięciu) starają się zmusić swych przeciwników do lądowania poprzez manewrowanie linką holowniczą. Latawce do walk muszą być bardzo lekkie i odporne na uderzenia. Puszczane są na krótkim holu, tylko około 30 m.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Latawce saneczkowe - odmiana latawców charakteryzują się wyjątkową prostotą wykonania, możliwością doboru różnych materiałów i możliwością puszczania przy słabym wietrze. Uzda jest tu najczęściej dwupunktowa, a sam latawiec ma bardzo lekką konstrukcję, co sprawia, że jest bardzo czuły i jeśli tylko w danym miejscu wiatr tworzy prądy wznoszące, to ich istnienie jest z łatwością odczuwane przez osobę trzymającą latawiec saneczkowy na uwięzi.
Bibliografia
XIX-wieczna ilustracja zabawy ze skakanką
Skakanka – przyrząd gimnastyczny lub zabawka dziecięca, składająca się ze sznurka (linki) z uchwytami na końcu. Wprawiana w ruch obrotowy i przeskakiwana.
Berek
Liczba graczy
Nieograniczona
Zalecenia wiekowe
7+
Czas gry
Dowolny
Elementy strategii
Brak
Wymagane umiejętności
szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak
Berek - dziecięca gra ruchowa, polegająca na tym, że jedna osoba (nazywana berkiem) musi dotknąć dowolną z pozostałych osób biorących udział w zabawie. Dotknięta osoba staje się berkiem, a poprzedni berek staje się zwykłym uczestnikiem zabawy. W grze może wziąć dowolna liczba osób. Zabawa nie jest ograniczona w czasie regułami, a zazwyczaj kończy się gdy większość uczestników poczuje się zmęczona. Klasyczną odmianą berka jest berek ganiany. Który został opisany. Jeżeli gracze chcą mogą ograniczyć grę czasowo i wtedy gra będzie bardziej rywalizacyjna niż towarzyska. Kiedy jest dużo uczestników mogą być dwa berki.
Popularne Warianty
Popularną odmianą jest berek kucany. Gracz może kucnąć i wtedy jest bezpieczny, nie może zostać berkiem.
Jeszcze jednym popularnym wariantem w Polsce jest drewniany berek, gdzie, aby być bezpiecznym, trzeba dotykać drewna. Są też inne tego typu odmiany np. żelazny berek czy szklany. Jeżeli na terenie jest dużo surowców można wyznaczyć bazę.
Istnieje gra zwana „zamrożonym berkiem” polega na tym, że osoba złapana przez berka staje w rozkroku i nie może się ruszyć dopóki inna z osób nie przejdzie jej pod nogami. Jeżeli berkowi uda się złapać (zamrozić) wszystkich - wygrywa.
Miejsce do zabawy
Do gry w berka potrzebny jest otwarty, rozległy teren, np. plac zabaw.
Zobacz też
Stary niedźwiedź
Kubb
Gra w Kubba
Liczba graczy
od 2 do 12
Czas przygotowania
5 min
Czas gry
1-2 h
Elementy strategii
Drugorzędna
Wymagane umiejętności
Zręczność
Losowość
Niewielka
Kubb - rodzaj prostej gry parkowej wywodzącej się ze Szwecji. Powstała w roku 1990. Nazwa pochodzi od szwedzkiego Kubb, czyli obrońca.
Spis treści
//
Do gry potrzebne
- Król - klocek o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, wysokość ok. 30 cm, o podstawie 9×9 cm;
- 10 obrońców - prostopadłościany o podstawie 7×7 cm i wysokości 15 cm;
- 6 kołków - cylindry długości 30 cm i średnicy 4 cm;
Wszystkie elementy wykonane są z drewna.
Obszar gry
Teren do gry powinien mieć wymiary 5 x 8 m, chociaż wymiary można dostosować do potrzeb uczestników. Zwykle gra się na trawie, ale można też grać na piasku czy śniegu.
Małe patyki wbija się w narożnikach terenu oraz w połowie jego długości, aby podzielić teren optycznie na pół.
Króla ustawia się na samym środku terenu.
Obrońców ustawia się na liniach końcowych boiska, 5 po każdej ze stron. Zarówno król jak i obrońcy stoją na swych kwadratowych podstawach.
Zasady
Zawodnicy dzielą się na 2 drużyny. Każda staje przy własnej linii końcowej, na której stoją jej obrońcy.
Drewniane kołki rzuca się od dołu. Obrońców również rzuca się od dołu, ale dodatkowo można wprowadzić je w ruch obrotowy.
Gra toczy się turami - zmiana następuje po wyrzuceniu przez drużynę wszystkich kołków (6).
Ekipa A rzuca kołkami w obrońców drużyny B, aby je zbić.
“Zbitych obrońców” przerzuca na połowę przeciwnika i stają się oni obrońcami przeciwnika (drużyny A).
Następnie rzucając 6 kołkami ekipa B stara się zbić jak najwięcej obrońców drużyny A (czyli również te, które wcześniej zbiła drużyna A i zostały wyrzucone przez drużynę B na połowę drużyny A).
Gdy jacyś obrońcy stoją na polu danej drużyny (przeciwnicy nie zbili wyrzuconych przez siebie “zbitych obrońców”), może ona wykonywać rzuty z linii, którą wyznacza najbliższy królowi obrońca.
Kiedy drużyna zbije wszystkich obrońców, wraca na linię końcową i może zbijać Króla.
Drużyna, która pierwsza zbije Króla, wygrywa. Jednak drużyna, która przedwcześnie zbije Króla, automatycznie przegrywa.
Dodatkowe zasady
Podwójnie zbici obrońcy (przez jedną i przez drugą drużynę) mogą zostać usunięci z pola gry.
Gdy drużyna wyrzuci “zbitego obrońcę” poza pole gry, przeciwnik może go ustawić w dowolnym miejscu - najlepiej blisko króla, aby utrudnić przeciwnikowi jego (ponowne) zbicie.
Misie-patysie (ang. Poohsticks) - gra, którą opisał Alan Alexander Milne w książce Chatka Puchatka (jako wymyśloną przez Kubusia Puchatka).
W misie-patysie może grać dowolna liczba uczestników. Polega ona na wyrzucaniu jednocześnie patyków z jednej strony mostu (z tej strony, po której woda wpływa pod most), a następnie sprawdzaniu, czyj patyk pierwszy wypłynie z drugiej strony. Osoba, której patyki najczęściej wypływały jako pierwsze jest uważana za zwycięzcę. Początkowo do gry Kubuś Puchatek używał szyszek, ale okazało się, że trudno je rozróżnić i praktyczniejsze jest użycie patyków.
O grze w “misie-patysie” powstała piosenka, szczególnie popularna w kręgach harcerskich i zuchowych. Piosenka ma prosty tekst: Graj z nami w misie, w misie-patysie, w misie-patysie z nami graj, który należy powtarzać kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy.
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Misie-patysie
Questing
Liczba graczy
od 3 do 20
Zalecenia wiekowe
6+
Czas przygotowania
7 tygodni (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Czas gry
1h - 3h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Elementy strategii
drugorzędna
Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość
Losowość
brak
Questing to narracja, która towarzyszy zwiedzaniu miejsc. W wielu elementach metoda ta przypomina podchody i harcerskie gry patrolowe. Różnica polega jednak na tym, iż jest ona ściśle związana z konkretnym miejscem. Zapoczątkowany w USA, questing jest w swych zasadach podobny do letterboxingu, gdzie tropy prowadzą do zapieczętowanych skrzyń, a ich odnajdywanie przypomina poszukiwanie skarbów.
Zasady i cele
Celem questingu jest rozwijanie poczucia tożsamości z danym regionem, upowszechnianie wyjątkowych miejsc wyróżniających się krajobrazem, przyrodą czy dziedzictwem kulturowym. Poza elementami edukacyjnymi, questing może pełnić również funkcje czysto rozrywkowe. To jednocześnie ciekawa metoda promocji ciekawych regionów w myśl zasady: „nauka przez zabawę”.
Cechami, które ułatwiają propagowanie tej gry są:
- łatwość narracji
- „bezobsługowość” (zasada „oprowadź się sam”)
- brak konieczności posiadania specyficznej infrastuktury.
Historia rozwoju questingu
Questing znany w obecnej formie upowszechniła amerykańska organizacja non-profit, Vital Communities z White River Junction w stanie Vermont, która 15 lat temu przygotowała program Valley Quest (http://www.vitalcommunities.org/ValleyQuest/ValleyQuest.htm ). Stworzony przez uczniów, skautów, stowarzyszenia historyczne i innych wolontariuszy, obecnie składa się z ponad 200 zadań w obszarze Vermont i New Hampshire.
W Wielkiej Brytanii, questing jest komercyjną grą, rozgrywaną przy użyciu telefonów komórkowych. W Polsce pierwsze questy zostaną wprowadzone w 2010 roku na terenie województwa świętokrzyskiego.
Linki zewnętrzne
Latawce saneczkowe - odmiana latawców charakteryzują się wyjątkową prostotą wykonania, możliwością doboru różnych materiałów i możliwością puszczania przy słabym wietrze. Uzda jest tu najczęściej dwupunktowa, a sam latawiec ma bardzo lekką konstrukcję, co sprawia, że jest bardzo czuły i jeśli tylko w danym miejscu wiatr tworzy prądy wznoszące, to ich istnienie jest z łatwością odczuwane przez osobę trzymającą latawiec saneczkowy na uwięzi.
Bibliografia
