Czarny Piotruś i jedna z par z talii produkcji izraelskiej

Piotruś (inaczej: loteryjka, Czarny Piotruś) - prosta gra karciana przeznaczona dla dzieci, w której uczestniczyć może od 2 do 4-5 graczy. Talia do gry zawiera 25 kart: 12 par z obrazkami tego samego rodzaju w każdej parze oraz “czarnego Piotrusia”, niemającego pary. Spotykane są także większe zestawy, np. 33-kartowy z 16 parami, a także takie, w których zamiast kart używane są żetony itp. Ich liczba, niezależnie od wariantu, jest zawsze nieparzysta: składa się z pewnej ilości par plus jeden.

“Piotruś” ma wyrabiać spostrzegawczość, rozwijać skojarzenia, a także uczyć zachowań społecznych. Istnieją odmiany loteryjki wymagające np. umiejętności układania wyrazów z sylab na kartach, sumowania liczb itp.

Pary na obrazkach dobiera się na ogół kierując się względami edukacyjnymi. Mogą być to na przykład postacie z bajek (np. karta z Jasiem i z Małgosią, z królewną Śnieżką i z krasnoludkami, z Czerwonym Kapturkiem i wilkiem itp.), zwierzęta (kogut i kura, jeleń i łania, baran i owca itp.) i wszelkie inne tego rodzaju zestawienia, zależnie od tego, czy gra przeznaczona ma być dla najmłodszych, np. czterolatków, czy raczej dla starszych dzieci.

Rozdawane są wszystkie karty kolejno wszystkim graczom. Bez znaczenia jest fakt, że nie wszyscy otrzymają tę samą liczbę kart. Można też poprzestać na rozdaniu tylko po cztery lub pięć. Zależy to od wieku graczy, im młodsze dzieci, tym trudniej im przeanalizować większy wachlarz kart.

Z otrzymanych kart należy wyjąć i odłożyć na bok wszystkie otrzymane pary. Odkładane pary można pokazać innym graczom w celu sprawdzenia, czy gracz nie pomylił się w doborze pary, co młodszym dzieciom może się przydarzyć. Następnie dochodzi do fazy drugiej: każdy gracz kolejno, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, dobiera sobie po jednej karcie: jeśli na początku nie rozdano wszystkich, to dobiera się z nierozdanej kupki, jeśli tej już nie ma - to dobiera się kolejno - na chybił trafił - karty od gracza siedzącego po prawej stronie, wyciągając je z trzymanego przez niego wachlarza kart.

Gracz nie widzi, jaką kartę wyciąga. Jeśli dobrana karta pasuje do pary z inną posiadaną - całą parę, tak jak w poprzedniej fazie, gracz odkłada na bok. Czynności te wykonują kolejno wszyscy gracze aż do skutku: jeśli gracz mający w ręce tylko jedną kartę wyciągając od sąsiada natrafi na uzupełnienie swojej do pary - odkłada ją i zostaje bez żadnej karty, podobnie jak ten, od którego sąsiad ma wylosować kartę, a trzyma w ręce tylko jedną. Gracze, którzy pozbyli się kart - wychodzą z rozgrywki: ten z nich, który pierwszy się pozbędzie wszystkich kart - wygrywa. Ostatni zawsze pozostaje ten, który po pozbyciu się przez wszystkich graczy wszystkich par - zostaje z “Piotrusiem” w ręce. Ten - przegrywa.

Chowanego

Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.

Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu

Zalecenia wiekowe
3+

Czas przygotowania
brak

Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę

Elementy strategii
Znikome

Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność

Losowość
Brak w trakcie gry

Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.

Spis treści

• 1 Zasady
• 2 Miejsca do zabawy
  • 2.1 Las
  • 2.2 Dom mieszkalny
  • 2.3 Dwór
• 3 Przypisy

//

Zasady

Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym.Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpóźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.

Miejsca do zabawy
Las

Las

Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych)

Dom mieszkalny

Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.

Dwór

Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła.Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.

Przypisy

1. ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie rownież losuje się go.

Latawce saneczkowe - odmiana latawców charakteryzują się wyjątkową prostotą wykonania, możliwością doboru różnych materiałów i możliwością puszczania przy słabym wietrze. Uzda jest tu najczęściej dwupunktowa, a sam latawiec ma bardzo lekką konstrukcję, co sprawia, że jest bardzo czuły i jeśli tylko w danym miejscu wiatr tworzy prądy wznoszące, to ich istnienie jest z łatwością odczuwane przez osobę trzymającą latawiec saneczkowy na uwięzi.

Bibliografia

• http://fly2sky.pl (pol.) (za zgodą autora);

Ten artykuł dotyczy figury ze śniegu. Zobacz też: inne znacznia słowa bałwan.

Bałwan – przypominająca w ogólnym zarysie człowieka figura wykonana ze śniegu, symbolizująca zimę. Lepienie bałwana jest popularną zabawą.

Tradycyjny bałwan składa się z trzech kul śniegowych ustawionych na sobie, tworzących głowę, tułów i nogi. Oczy, usta i guziki wykonuje się z węgielków, nos z marchewki, ręce z patyków, natomiast nakrycie głowy stanowi garnek bądź wiadro. Czasami bałwan trzyma też miotłę.

Znane bałwany

• Bałwanek Bouli – bohater francuskiego filmu animowanego
• W 1976 bałwan (Schneemandl) był maskotką Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku
• Bałwan Arktos - czarny charakter niemieckiego filmu animowanego “Tabaluga”

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Bałwan śniegowy

Misie-patysie (ang. Poohsticks) - gra, którą opisał Alan Alexander Milne w książce Chatka Puchatka (jako wymyśloną przez Kubusia Puchatka).

W misie-patysie może grać dowolna liczba uczestników. Polega ona na wyrzucaniu jednocześnie patyków z jednej strony mostu (z tej strony, po której woda wpływa pod most), a następnie sprawdzaniu, czyj patyk pierwszy wypłynie z drugiej strony. Osoba, której patyki najczęściej wypływały jako pierwsze jest uważana za zwycięzcę. Początkowo do gry Kubuś Puchatek używał szyszek, ale okazało się, że trudno je rozróżnić i praktyczniejsze jest użycie patyków.

O grze w “misie-patysie” powstała piosenka, szczególnie popularna w kręgach harcerskich i zuchowych. Piosenka ma prosty tekst: Graj z nami w misie, w misie-patysie, w misie-patysie z nami graj, który należy powtarzać kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Misie-patysie

Latawce półpłaskie to latawce charakteryzujące się wygiętą łukowato powierzchnią nośną, która pozwala na stabilizację latawca pod wiatr. Przykładem tego typu latawców jest latawiec Eddiego lub też tzw. Rokkaku, czyli latawiec do walk. Latawce półpłaskie nie potrzebują długiego ogona, ale także posiadają dwu lub wielopunktową uzdę. Bardzo dobrze spisują się na słabym wietrze.

Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.

Ten artykuł dotyczy kulki ulepionej ze śniegu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Latarnia ze śnieżek

Piramida śnieżek

Śnieżki – kulki ulepione ze śniegu, którymi często bawią się dzieci lub też osoby dorosłe (rzucając śnieżkami w siebie lub do określonego celu). Śnieżki mogą też być użyte przy lepieniu figur i budowli śnieżnych.

Zobacz też

• lepienie bałwana

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Śnieżka (kulka)

Plik:Snow angel.jpg
Anioł śnieżny

Wykonanie anioła śnieżnego

Anioł śnieżny jest formą uzyskaną poprzez odciśnięcie ludzkiego ciała w śniegu na kształt anioła. Zabawa w “robienie” anioła na śniegu jest popularną dziecięcą, zimową zabawą.

Technika

Wykonanie anioła na śniegu jest bardzo prostą czynnością. Należy rozpocząć od znalezienia miejsca z gładkim, nienaruszonym śniegiem. Następnie kładzie się na wznak, z nogami i rękami skierowanymi w bok. W trakcie leżenia na plecach przesuwa się wyprostowanymi rękami i nogami po śniegu, tworząc wgłębienia. Po wykonaniu kilku takich ruchów należy wstać, uważając, aby nie zrobić dodatkowych, niepożądanych wgłębień w śniegu. Otrzymany kształt przypomina anioła czy dużego ptaka (orła).

Aktualny rekord świata

W dniu 28 marca 2007 Księga rekordów Guinnessa potwierdziła, że w Dakocie Północnej wykonano najwięcej aniołów śnieżnych w jednym miejscu. Wydarzenie to miało miejsce 17 lutego 2007. W stolicy stanu, mieście Bismarck wykonanano 8962 aniołów w śniegu.

Przypisy

1. ↑ Potwierdzenie pobicia rekordu w Bismarck (ang.)
2. ↑ Pobicie rekordu przez Michigan Tech (ang.)

Kubb

Gra w Kubba

Liczba graczy
od 2 do 12

Czas przygotowania
5 min

Czas gry
1-2 h

Elementy strategii
Drugorzędna

Wymagane umiejętności
Zręczność

Losowość
Niewielka

Kubb - rodzaj prostej gry parkowej wywodzącej się ze Szwecji. Powstała w roku 1990. Nazwa pochodzi od szweckiego Kubb, czyli obrońca.

Spis treści

• 1 Do gry potrzebne
• 2 Obszar gry
• 3 Zasady
  • 3.1 Dodatkowe zasady

//

Do gry potrzebne

• Król - klocek o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, wysokość ok. 30 cm, o podstawie 9×9 cm;
• 10 obrońców - prostopadłościany o podstawie 7×7 cm i wysokości 15 cm;
• 6 kołków - cylindry długości 30 cm i średnicy 4 cm;

Wszystkie elementy wykonane są z drewna.

Obszar gry

Teren do gry powinien mieć wymiary 5 x 8 m, chociaż wymiary można dostosować do potrzeb uczestników. Zwykle gra się na trawie, ale można też grać na piasku czy śniegu.

Małe patyki wbija się w narożnikach terenu oraz w połowie jego długości, aby podzielić teren optycznie na pół.

Króla ustawia się na samym środku terenu.

Obrońców ustawia się na liniach końcowych boiska, 5 po każdej ze stron. Zarówno król jak i obrońcy stoją na swych kwadratowych podstawach.

Zasady

Zawodnicy dzielą się na 2 drużyny. Każda staje przy własnej linii końcowej, na której stoją jej obrońcy.

Drewniane kołki rzuca się od dołu. Obrońców również rzuca się od dołu, ale dodatkowo można wprowadzić je w ruch obrotowy.

Gra toczy się turami - zmiana następuje po wyrzuceniu przez drużynę wszystkich kołków (6).

Ekipa A rzuca kołkami w obrońców drużyny B, aby je zbić.

“Zbitych obrońców” przerzuca na połowę przeciwnika i stają się oni obrońcami przeciwnika (drużyny A).

Następnie rzucając 6 kołkami ekipa B stara się zbić jak najwięcej obrońców drużyny A (czyli również te, które wcześniej zbiła drużyna A i zostały wyrzucone przez drużynę B na połowę drużyny A).

Gdy jacyś obrońcy stoją na polu danej drużyny (przeciwnicy nie zbili wyrzuconych przez siebie “zbitych obrońców”), może ona wykonywać rzuty z linii, którą wyznacza najbliższy królowi obrońca.

Kiedy drużyna zbije wszystkich obrońców, wraca na linię końcową i może zbijać Króla.

Drużyna, która pierwsza zbije Króla, wygrywa. Jednak drużyna, która przedwcześnie zbije Króla, automatycznie przegrywa.

Dodatkowe zasady

Podwójnie zbici obrońcy (przez jedną i przez drugą drużynę) mogą zostać usunięci z pola gry.

Gdy drużyna wyrzuci “zbitego obrońcę” poza pole gry, przeciwnik może go ustawić w dowolnym miejscu - najlepiej blisko króla, aby utrudnić przeciwnikowi jego (ponowne) zbicie.

Kolorowanki, malowanki, rysowanki, to obrazki - zwykle czarno-białe kontury, przeznaczone głównie dla dzieci do nauki i zabawy. Kolorowanie stanowi proste ćwiczenie zwiększające sprawność manualną, co wspomaga następnie naukę pisania. Przykładowe kategorie rysunków do kolorowania: rysunki z bajek, obrazki zwierząt, roślin, samochodów i innych środków lokomocji, a przede wszystkim rysunki z filmów animowanych.