Latawce saneczkowe - odmiana latawców charakteryzują się wyjątkową prostotą wykonania, możliwością doboru różnych materiałów i możliwością puszczania przy słabym wietrze. Uzda jest tu najczęściej dwupunktowa, a sam latawiec ma bardzo lekką konstrukcję, co sprawia, że jest bardzo czuły i jeśli tylko w danym miejscu wiatr tworzy prądy wznoszące, to ich istnienie jest z łatwością odczuwane przez osobę trzymającą latawiec saneczkowy na uwięzi.

Bibliografia

• http://fly2sky.pl (pol.) (za zgodą autora);

Kolorowanki, malowanki, rysowanki, to obrazki - zwykle czarno-białe kontury, przeznaczone głównie dla dzieci do nauki i zabawy. Kolorowanie stanowi proste ćwiczenie zwiększające sprawność manualną, co wspomaga następnie naukę pisania. Przykładowe kategorie rysunków do kolorowania: rysunki z bajek, obrazki zwierząt, roślin, samochodów i innych środków lokomocji, a przede wszystkim rysunki z filmów animowanych.

Chowanego

Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.

Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu

Zalecenia wiekowe
3+

Czas przygotowania
brak

Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę

Elementy strategii
Znikome

Wymagane umiejętności
Przewidzenie ruchu przeciwnika, szybkość, zwinność, zręczność

Losowość
Brak w trakcie gry

Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.

Spis treści

• 1 Zasady
• 2 Miejsca do zabawy
  • 2.1 Las
  • 2.2 Dom mieszkalny
  • 2.3 Dwór
• 3 Przypisy

//

Zasady

Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza, w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym.Kiedy osoba już policzyła mówi głośno hasło szukam żeby było słychać to głośno w promieniu całego terenu Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpoźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.

Miejsca do zabawy
Las

Las

Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych)

Dom mieszkalny

Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.

Dwór

Na wsi również są miejsca do zabawy ukryciem może być np. stodoła.Takie miejsca są niezwykle popularne małych wioskach.

Przypisy

1. ↑ Przed rundą losuje się kto do ilu ma liczyć najczęściej dając do wyboru 10,20,30,40 a nawet 50 a jeżeli nie ma ochotnika na szukanie rownież losuje się go.

XIX-wieczna ilustracja zabawy ze skakanką

Skakanka – przyrząd gimnastyczny lub zabawka dziecięca, składająca się ze sznurka (linki) z uchwytami na końcu. Wprawiana w ruch obrotowy i przeskakiwana.

Latawce akrobatyczne - konstrukcje te, a może być ich kilka w zespole, popisują się akrobacją na stosunkowo krótkich (około 20-50 metrowych) dwóch lub czterech linkach sterujących. Budowa tego typu latawca wymaga wyjątkowej precyzji i użycia lekkich a zarazem bardzo wytrzymałych materiałów (początkujący pilot często, szczególnie przy dużym wietrze, uderza latawcem o podłoże z bardzo dużą prędkością). Żagiel jest najczęściej płaski i posiadający szereg wzmocnień dakronowych w miejscu łączenia się konstrukcji, opartej z reguły na włóknach węglowych. Pod względem układu latawiec akrobatyczny zbliżony jest najczęściej do konstrukcji Rogallo (delty), skrzydła są tu jednak odchylone ku tyłowi, a kąt odchylenia powinien wynosić 156 stopni. Stosunkowo młodym wynalazkiem, w Polsce niemal nieznanym, jest hamulec, który podczepiany jest w miejscu łączenia się linek z uzdami i zaleca się jego stosowanie przy silnych wiatrach, dla zmniejszenia siły ciągu i agresywności wykonywanych akrobacji. Wśród latawców akrobatycznych wyróżnia się latawce o sztywnej konstrukcji, czyli te zbliżone kształtem do delty bądź lotni oraz latawce bez jakiegokolwiek usztywnionego stelaża, czyli parafoile, z których mniejsze służą do zabawy, wykonywania akrobacji, a większe, czyli takie o znacznie większej sile ciągu służą jako latawce pociągowe wykorzystywane do kitesportów. Latawiec akrobatyczny jest bardzo czuły nawet na najlżejsze poruszenie jego rączek sterowniczych, a zasada manewrowania jest podobna do zasady prowadzenia samochodu. Kiedy pociągniemy prawą rączkę sterowniczą w dół, latawiec skręca w prawo, przy mocniejszym i dłuższym pociągnięciu wykonuje ruch obrotowy. I tak, kiedy opanuje się zasadę lotu i akrobacji można wykonywać rozmaite manewry.

Do grupy latawców akrobatycznych zaliczają się również latawce puszczane za pomocą czterech linek, są to rewolucje (dwa trójkąty połączone ze sobą) i parafoli, o których mowa była już wcześniej. Wypuszczane są na stosunkowo krótkich linkach (około 20-50 metrów). Sterujący latawcem trzyma w ręce po dwie linki, z których górne służą do wykonywania ewolucji, a dolne do łagodnego opuszczania latawca.

1. ↑ Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.

Zobacz też

• latawce typu delta

Kobiety bawiące się w ciuciubabkę, rysunek z 1803.

Cornelis Troost - zabawa w ciuciubabkę - XVIII wiek.

Ciuciubabka - zabawa dziecięca.

Spis treści

• 1 Zasady
• 2 Nazwa
• 3 Zobacz też
• 4 Przypisy
• 5 Linki zewnętrzne

//

Zasady

Jedno dziecko zostaje ciuciubabką, której zasłania się oczy. Pozostałe dzieci otaczają ciuciubabkę. Na hasło “łap nas!” łapie następną ciuciubabkę.

Nazwa

Ciuciubabka to także tytuł piosenki wykonywanej przez Czesława Niemena, której słowa zachęcają do udziału w popularnej zabawie.

Sytuacja bohatera zabawy polegająca na poruszania się po omacku znalazła odbicie w użyciu nazwy tej zabawy dla określenia “działania bez należytego rozpoznania” np. “polityczna ciuciubabka”.

Zobacz też

• Zabawa w chowanego

Przypisy

1. ↑ http://sjp.pwn.pl/haslo.php?id=2449499

Linki zewnętrzne

Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Ciuciubabka

• Opis ciuciubabki w tekście piosenki dla dzieci

Walka na poduszki w Bolonii (2008)

Walka na poduszki – popularna zabawa, w której zwykle biorą udział dzieci, atakujące się nawzajem poduszkami.

Ponieważ poduszki są miękkie rzadko prowadzi to do urazów. Uderzenie poduszką w dalszym ciągu może przewrócić młodą osobę, zwłaszcza na miękkim podłożu takim jak łóżko, które jest częstym miejscem gry. Dawniej zdarzało się, że poduszki w czasie walki rozrywały się, a pierze znajdujące się w nich rozsypywało się po całym pokoju (motyw często wykorzystywany w filmach). Współczesne poduszki zwykle są mocniejsze z jednolitym sztucznym wypełnieniem, podobne sytuacje nie mają więc miejsca.

Związki kulturowe

• W 2005 studenci z Groningen ustalili rekord na największą na świecie walkę na poduszki z 2997 uczestnikami, obserwowaną przez przedstawicieli Rekordów Guinnessa.
• Walki na poduszki stały się ważnym elementem kultury flash mob.
• Walkę na poduszki jako element gry wstępnej proponowała dr Michalina Wisłocka w swojej głośnej książce Sztuka kochania.

Podchody

Gra w podchody często odbywa się w lesie

Liczba graczy
od 3 do 20

Zalecenia wiekowe
6+

Czas przygotowania
1h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)

Czas gry
2-3 h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)

Elementy strategii
drugorzędna

Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość

Losowość
brak

Podchody - rodzaj prostej gry terenowej dla dzieci i młodzieży, często organizowanej na obozach harcerskich. W najmniej złożonej postaci polega na tym, że jedna grupa ucieka, zostawiając po drodze strzałki, ślady i zadania do rozwiązania (listy), a druga grupa musi ją złapać. W typach bardziej skomplikowanych to organizatorzy układają łamigłówki i zadania, mające doprowadzić do odnalezienia miejsc, do których zawodnicy mają dotrzeć. Przykładem takiej gry jest “Exploring Wrocław” - gra uznawana przez niektórych za podchody, organizowana przez studentów.

Spis treści

• 1 Zasady w wersji podstawowej
  • 1.1 Przybory
  • 1.2 Miejsca do zabawy
• 2 Przypisy

//

Zasady w wersji podstawowej

Grupa pościgowa wyrusza 15-30 min. po grupie uciekającej. Należy odnaleźć i rozwiązać wszystkie pozostawione przez pierwszą grupę zadania. Drużyna uciekająca wygrywa, kiedy zadania nie zostaną rozwiązane. Drużyna pościgowa wygrywa, kiedy złapie drużynę uciekającą przed dotarciem do określonego celu.

Przybory

Do gry potrzebne są:

• blok rysunkowy
• coś do pisania (mazaki, długopisy, itp.)
• wstążka lub nitka do przyczepiania kartek do drzew/słupów

Miejsca do zabawy

• las - ze względu na spory obszar oraz wiele ścieżek las oraz droga do niego prowadząca są bardzo dobrym miejscem do zabawy w podchody. W lesie zostawia się zwykle strzałki z gałęzi.
• miasto - tu strzałki można rysować kredą na betonie.

Przypisy

1. ↑ Ewa Michalska: Wrocławska gra w podchody (pol.). Gazeta Wyborcza Wrocław, 2008-06-19. .

Kolorowanki, malowanki, rysowanki, to obrazki - zwykle czarno-białe kontury, przeznaczone głównie dla dzieci do nauki i zabawy. Kolorowanie stanowi proste ćwiczenie zwiększające sprawność manualną, co wspomaga następnie naukę pisania. Przykładowe kategorie rysunków do kolorowania: rysunki z bajek, obrazki zwierząt, roślin, samochodów i innych środków lokomocji, a przede wszystkim rysunki z filmów animowanych.

Kolorowanki, malowanki, rysowanki, to obrazki - zwykle czarno-białe kontury, przeznaczone głównie dla dzieci do nauki i zabawy. Kolorowanie stanowi proste ćwiczenie zwiększające sprawność manualną, co wspomaga następnie naukę pisania. Przykładowe kategorie rysunków do kolorowania: rysunki z bajek, obrazki zwierząt, roślin, samochodów i innych środków lokomocji, a przede wszystkim rysunki z filmów animowanych.