Przeciąganie liny na olimpiadzie w 1904 roku
Przeciąganie liny - dyscyplina sportowa polegającą na tym, że dwie drużyny ciągną jedną linę w dwa przeciwne kierunki. Popularna w Europie i USA na przełomie XIX i XX wieku. Przeciąganie liny było rozgrywane na igrzyskach olimpijskich jedynie pięć razy ( 1900 - 1920 ). Początkowo, w latach 1900, 1904, 1908, stanowiło jedną z konkurencji lekkoatletycznych, natomiast w 1912 i 1920 roku było traktowane jako osobna dyscyplina sportu.
Widoczek (niebko, sekret) - kreatywna zabawa dziecięca, popularna w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.
Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np.zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone jest małe zagłębienie, w którym dziecko umieszcza różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane są zwykle drobne kwiatki, listki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowań. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musi oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.
Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich, w czasach gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna, a gry komputerowe były egzotyczną ciekawostką z odległych laboratoriów amerykańskich uniwersytetów. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonym.
Literatura
Dominika Truszczyńska:Widoczki znane też jako sekrety Łódź, 2005 (praca dyplomowa w PWSFTiT)
Linki zewnętrzne
Leksykon gry i zabawy
Kolorowanki, malowanki, rysowanki, to obrazki - zwykle czarno-białe kontury, przeznaczone głównie dla dzieci do nauki i zabawy. Kolorowanie stanowi proste ćwiczenie zwiększające sprawność manualną, co wspomaga następnie naukę pisania. Przykładowe kategorie rysunków do kolorowania: rysunki z bajek, obrazki zwierząt, roślin, samochodów i innych środków lokomocji, a przede wszystkim rysunki z filmów animowanych.
Latawce komorowe - wspólną cechą tych latawców są komory, które wypełnione powietrzem usztywniają płaszczyznę lotną. Konstrukcja latawca komorowego jest miękka, brak tu jakiegokolwiek sztywnego szkieletu z prętów czy rurek. Uzda z reguły jest wielopunktowa. Częstą odmianą tego typu latawców są latawce dwu lub czterolinkowe, które z powodzeniem wykorzystywane są w ekstremalnych sportach latawcowych, takich jak kitesurfing, snowkiting, kiteskating czy buggykiting. Bardzo znanym latawcem komorowym jest latawiec Jalberga, tzw. parafoil, który uderzająco podobny jest do paralotni.
Żródło
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Grupa uczniów nacierająca kolegę w czasie bitwy
Rzucanie śnieżkami, bitwa na śnieżki – jedna z zabaw zimowych na wolnym powietrzu, polegająca na lepieniu śnieżek i rzucaniu nimi w przeciwnika. Ze względu na brak ustalonych zasad, zabawa ta nie jest zaliczana do gier. Zasadniczo zabawa ta jest możliwa tylko przy temperaturach kilku stopni Celsjusza poniżej zera, gdyż w temperaturach niższych śnieg nie chce się lepić, skutkiem czego nie można uformować śnieżki.
Bawiący się mogą dzielić się na drużyny, których zawodnicy wspomagając się wzajemnie walczą przeciwko zespołowemu przeciwnikowi, jednak równie często okładanie się śnieżkami odbywa się na zasadzie każdy z każdym. Często nawet dla zabawy można rzucić śnieżką w dotychczasowego, zaskoczonego członka własnej drużyny, tak więc w zabawie tej często są zawierane i zrywane doraźne sojusze.
Śnieżki ze względu na swoją budowę raczej nie sprawiają większego zagrożenia dla ciała, jednak osoba dysponująca dużą siłą w rękach jest w stanie uformować tak twardą kulę, że może nią nabić komuś siniaka, a ponadto do kulki śniegowej mogą dostać się bryłki lodu, drobiny podłoża (np. piasek) czy nawet małe kamyki. Dlatego powinno się unikać rzucania śnieżkami w kierunku głowy, czy tym bardziej twarzy, gdyż oprócz ogólnych, chociaż nikłych obrażeń, można komuś uszkodzić oko.
Jeśli rzucanie śnieżkami ma charakter zabawy zespołowej, to drużyny rzucają się śniegiem, dopóki któryś z członków wyczerpany bitwą nie pośliźnie się na śniegu lub nie zostanie weń powalony przez innych bawiących się. Wtedy często dochodzi do krótkiego zmasowanego ataku nań przez zawodników drużyny przeciwnej, polegającego na obsypaniu leżącego śniegiem, a nawet natarciu mu śniegiem odsłoniętych części ciała.
Jednakże, do lepienia śnieżek powinno używać się “czystego” śniegu, nie zawierającego kawałków lodu ani kamieni, gdyż w innym razie zabawa staje się niebezpieczna dla zdrowia, a nawet życia.
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Rzucanie śnieżkami
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Widoczek (niebko, sekret) - kreatywna zabawa dziecięca, popularna w różnych regionach Polski w drugiej połowie XX w.
Zabawa polega na tworzeniu pewnego rodzaju kolażu. W ziemi, w miejscu zwykle ustronnym (np.zakątki podwórka lub boiska szkolnego) tworzone jest małe zagłębienie, w którym dziecko umieszcza różne drobne przedmioty, tworząc kompozycję plastyczną, nakrywaną następnie kawałkiem szyby i przysypywaną ziemią. Jako elementy używane są zwykle drobne kwiatki, listki, kawałki staniolu lub kolorowych opakowań. Widz, którym może zostać tylko osoba wtajemniczona, aby obejrzeć widoczek, musi oczyścić fragment jego powierzchni z ziemi, niekiedy przy użyciu własnej śliny.
Pojawiająca się w zagłębieniu w ziemi kolorowa kompozycja, przypadkowo wykadrowana przy oczyszczaniu, oglądana przez cienkie szkło, daje efekt plastyczny, często zaskakujący przez kontrast z otoczeniem i pewną nieprzewidywalność. Zabawa była szczególnie popularna wśród dzieci miejskich, w czasach gdy telewizja nie była jeszcze powszechnie dostępna, a gry komputerowe były egzotyczną ciekawostką z odległych laboratoriów amerykańskich uniwersytetów. Dawała dzieciom możliwość kreacji plastycznej, a jej atrakcyjność zwiększana była elementem elitarności i dostępności tylko wtajemniczonym.
Literatura
Dominika Truszczyńska:Widoczki znane też jako sekrety Łódź, 2005 (praca dyplomowa w PWSFTiT)
Linki zewnętrzne
Leksykon gry i zabawy
Latawce do walki powietrznej - właściwie trudno jest mówić tu o osobnej grupie konstrukcyjnej. Ten typ latawców wyróżnia się bardziej ze względu na ich zastosowanie, a warto o nich wspomnieć, ponieważ dały one początek następnej grupie latawców (latawców akrobatycznych), które przeżywają dziś szczególny rozkwit. Do walk powietrznych używane są najczęściej tzw. afgańskie lub indyjskie bojowniki, a także japońskie latawce rokkaku. Na każdym większym spotkaniu miłośników latawców rozgrywane są walki właśnie rokkaku. Podniebne walki polegają na tym, iż zawodnicy (może być ich od dwóch do nawet kilkudziesięciu) starają się zmusić swych przeciwników do lądowania poprzez manewrowanie linką holowniczą. Latawce do walk muszą być bardzo lekkie i odporne na uderzenia. Puszczane są na krótkim holu, tylko około 30 m.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Grupa uczniów nacierająca kolegę w czasie bitwy
Rzucanie śnieżkami, bitwa na śnieżki – jedna z zabaw zimowych na wolnym powietrzu, polegająca na lepieniu śnieżek i rzucaniu nimi w przeciwnika. Ze względu na brak ustalonych zasad, zabawa ta nie jest zaliczana do gier. Zasadniczo zabawa ta jest możliwa tylko przy temperaturach kilku stopni Celsjusza poniżej zera, gdyż w temperaturach niższych śnieg nie chce się lepić, skutkiem czego nie można uformować śnieżki.
Bawiący się mogą dzielić się na drużyny, których zawodnicy wspomagając się wzajemnie walczą przeciwko zespołowemu przeciwnikowi, jednak równie często okładanie się śnieżkami odbywa się na zasadzie każdy z każdym. Często nawet dla zabawy można rzucić śnieżką w dotychczasowego, zaskoczonego członka własnej drużyny, tak więc w zabawie tej często są zawierane i zrywane doraźne sojusze.
Śnieżki ze względu na swoją budowę raczej nie sprawiają większego zagrożenia dla ciała, jednak osoba dysponująca dużą siłą w rękach jest w stanie uformować tak twardą kulę, że może nią nabić komuś siniaka, a ponadto do kulki śniegowej mogą dostać się bryłki lodu, drobiny podłoża (np. piasek) czy nawet małe kamyki. Dlatego powinno się unikać rzucania śnieżkami w kierunku głowy, czy tym bardziej twarzy, gdyż oprócz ogólnych, chociaż nikłych obrażeń, można komuś uszkodzić oko.
Jeśli rzucanie śnieżkami ma charakter zabawy zespołowej, to drużyny rzucają się śniegiem, dopóki któryś z członków wyczerpany bitwą nie pośliźnie się na śniegu lub nie zostanie weń powalony przez innych bawiących się. Wtedy często dochodzi do krótkiego zmasowanego ataku nań przez zawodników drużyny przeciwnej, polegającego na obsypaniu leżącego śniegiem, a nawet natarciu mu śniegiem odsłoniętych części ciała.
Jednakże, do lepienia śnieżek powinno używać się “czystego” śniegu, nie zawierającego kawałków lodu ani kamieni, gdyż w innym razie zabawa staje się niebezpieczna dla zdrowia, a nawet życia.
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Rzucanie śnieżkami
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Latawce płaskie (jednopowierzchniowe) - grupa ta jest bardzo obszerna, a wspólną cechą tych latawców jest płaska powierzchnia nośna, która przybierać może najrozmaitsze kształty, takie jak np. prostokąt, gwiazda, sześciobok foremny, a także ptaki, węże itd. Elementem niezbędnym jednopowierzchniowców jest długi ogon oraz dwu lub wielopunktowa uzda.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Chowanego
Dzieci bawiące się w chowanego w lesie.
Liczba graczy
od 2 do kilkudziesięciu
Zalecenia wiekowe
3+
Czas przygotowania
brak
Czas gry
średnio kilkanaście minut na rundę
Elementy strategii
Znikome
Wymagane umiejętności
szybkość, zwinność, zręczność
Losowość
Brak
Chowanego - zabawa dla dzieci, polegająca na szukaniu się nawzajem na wyznaczonym wcześniej terenie. Jedną z rozbudowanych odmian tej gry są podchody.
Spis treści
//
Zasady
Istnieje wiele modyfikacji tej zabawy - jednak podstawowa jej wersja polega na tym, iż jedna osoba (lub grupa osób) zasłania oczy i odlicza (najczęściej do 10), w tym czasie reszta uczestników zabawy ma za zadanie schować się przed szukającym. Wygrywa ta osoba, która została znaleziona najpoźniej. Osoba znaleziona jako pierwsza - staje się szukającym w następnej rundzie.
Miejsca do zabawy
Las
Ze względu na spory obszar oraz wielu możliwości “schowania się” las jest bardzo dobrym miejscem do zabawy w chowanego. Niektóre warianty tej gry w lesie polegają na tym, iż gra się po zmroku a szukający wyposażony jest w latarkę (ta wersja, ze względu na spore ryzyko, przeznaczona jest głównie dla dorosłych)
Dom mieszkalny
Dom mieszkalny jest najczęstszym polem gry odmian chowanego przeznaczonych dla małych dzieci. Miejscem do ukrycia mogą być meble, zasłony, schowki na szczotki itd.
