Questing
Liczba graczy
od 3 do 20
Zalecenia wiekowe
6+
Czas przygotowania
7 tygodni (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Czas gry
1h - 3h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Elementy strategii
drugorzędna
Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość
Losowość
brak
Questing to narracja, która towarzyszy zwiedzaniu miejsc. W wielu elementach metoda ta przypomina podchody i harcerskie gry patrolowe. Różnica polega jednak na tym, iż jest ona ściśle związana z konkretnym miejscem. Zapoczątkowany w USA, questing jest w swych zasadach podobny do letterboxingu, gdzie tropy prowadzą do zapieczętowanych skrzyń, a ich odnajdywanie przypomina poszukiwanie skarbów.
Zasady i cele
Celem questingu jest rozwijanie poczucia tożsamości z danym regionem, upowszechnianie wyjątkowych miejsc wyróżniających się krajobrazem, przyrodą czy dziedzictwem kulturowym. Poza elementami edukacyjnymi, questing może pełnić również funkcje czysto rozrywkowe. To jednocześnie ciekawa metoda promocji ciekawych regionów w myśl zasady: „nauka przez zabawę”.
Cechami, które ułatwiają propagowanie tej gry są:
- łatwość narracji
- „bezobsługowość” (zasada „oprowadź się sam”)
- brak konieczności posiadania specyficznej infrastuktury.
Historia rozwoju questingu
Questing znany w obecnej formie upowszechniła amerykańska organizacja non-profit, Vital Communities z White River Junction w stanie Vermont, która 15 lat temu przygotowała program Valley Quest (http://www.vitalcommunities.org/ValleyQuest/ValleyQuest.htm ). Stworzony przez uczniów, skautów, stowarzyszenia historyczne i innych wolontariuszy, obecnie składa się z ponad 200 zadań w obszarze Vermont i New Hampshire.
W Wielkiej Brytanii, questing jest komercyjną grą, rozgrywaną przy użyciu telefonów komórkowych. W Polsce pierwsze questy zostaną wprowadzone w 2010 roku na terenie województwa świętokrzyskiego.
Linki zewnętrzne
Ten artykuł dotyczy kulki ulepionej ze śniegu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Latarnia ze śnieżek
Piramida śnieżek
Śnieżki – kulki ulepione ze śniegu, którymi często bawią się dzieci lub też osoby dorosłe (rzucając śnieżkami w siebie lub do określonego celu). Śnieżki mogą też być użyte przy lepieniu figur i budowli śnieżnych.
Zobacz też
Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji związaną z tematem artykułu:
Śnieżka (kulka)
Latawce półpłaskie to latawce charakteryzujące się wygiętą łukowato powierzchnią nośną, która pozwala na stabilizację latawca pod wiatr. Przykładem tego typu latawców jest latawiec Eddiego lub też tzw. Rokkaku, czyli latawiec do walk. Latawce półpłaskie nie potrzebują długiego ogona, ale także posiadają dwu lub wielopunktową uzdę. Bardzo dobrze spisują się na słabym wietrze.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Latawce typu delta - twórcą tych latawców jest Amerykanin, pracownik NASA, Francis Rogallo. Konstrukcja ta jest stosunkowo młoda i jak sama nazwa wskazuje ma kształt trójkąta równoramiennego. Delty posiadają najczęściej jednopunktową uzdę i są “królowymi lekkich wiatrów”, a więc idealnie zdają egzamin w sytuacjach podbramkowych, kiedy pokaz latawcowy z trudem odbywa się tak, jak został zaplanowany z powodu bardzo słabego wiatru.
Tekst pochodzi z portalu latawcowego FLY2SKY.PL i został dodany przez autora tej strony.
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Ten artykuł dotyczy lotnictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Kitesurfing
Buggykiting - żeglowanie po piachu przy pomocy latawca
Latawiec
Latawiec – zabawka
Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Latawiec
Latawiec to najstarszy znany przyrząd latający cięższy od powietrza (aerodyna).
Spis treści
//
Historia
Historia owego jednego z najstarszych przyrządów latających cięższych od powietrza sięga około 200 lat przed naszą erą, a jego ojczyzną są Chiny. Najdawniejsze wzmianki dotyczą drewnianego latawca-gołębia, skonstruowanego przez Chińczyka Mo Ti. Z Chin latawiec zawędrował, za pośrednictwem kupców i marynarzy, do Korei, Japonii, na Archipelag Malajski, przez Birmę i Indie do krajów arabskich i Afryki Północnej, aż w końcu w XIV wieku trafił do Europy, a pod koniec XIX stulecia dotarł także do Ameryki i Australii. W Polsce latawce niewątpliwie musiały być znane od czasu najazdu Tatarów, kiedy to w bitwie pod Legnicą w 1241r. stosowane były latawce o smoczych kształtach; pewne informacje przekazane zostały przez rysowników i malarzy - były to latawce w formie dziecięcych zabawek, a te namalowane dane pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku.
W Tajlandii puszczanie latawców było arozrywką rodziny panującej i zajmowało to tyle czasu, że władca często nie miał kiedy zająć się sprawami państwowymi. Dlatego w roku 1358 wydano edykt zakazujący używania latawców w pałacu królewskim i w jego okolicach.
Japonia natomiast jest krajem, gdzie latawiec jest najbardziej ukochaną zabawką, a zarazem i ważnym symbolem. Piątego dnia piątego miesiąca każdego roku wypuszcza się tam ogromną ilość latawców dla uczczenia męskich potomków, co ma na celu dodanie tymże potomkom waleczności, płodności i wszystkiego co najlepsze. Także w Japonii, setki lat temu, powstało Rokkaku, czyli walki olbrzymich latawców.
W Syjamie latawce pełniły funkcje podobne jak w Europie proporce czy flagi. Królowie i książęta kazali wypuszczać nad swoimi posiadłościami barwne latawce, symbolizujące dostojeństwo i władzę.
W całej Europie latawce stały się popularne w XVII stuleciu, a ich zasadniczy romboidalny kształt nie zmienił się do dziś. Niegdyś wysmarowane siarką, zmieszaną z woskiem i prochem, po podpaleniu liny uwięziowej używane były przez białych misjonarzy jako wiadomość od zagniewanego Boga i stały się skutecznym środkiem krzewienia chrześcijaństwa wśród barbarzyńców.
Latawce były (i są) wykorzystywane do rozmaitych celów, a także stały się obiektem licznych eksperymentów. Oto kilka ciekawszych dat z przebogatej historii latawców:
- w 1749r. po raz pierwszy wykorzystano latawiec do celów meteorologicznych; Thomas Melville i Alexander Wilson zmierzyli temperaturę na wysokości 900m za pomocą termometru umieszczonego właśnie na latawcu;
- w 1752r. Benjamin Franklin dokonał pomiaru ładunków elektrostatycznych, wypuszczając latawiec z umocowanym metalowym kluczem w czasie burzy, co doprowadziło do wynalezienia piorunochronu;
- w 1760r. po raz pierwszy wykorzystano latawiec do celów ratownictwa morskiego;
- w roku 1835 w USA powstało stowarzyszenie naukowo-badawcze, klub latawcowy Franklin Kite Club;
- w 1846r. Rosjanin A. Popow wykorzystał linkę holowniczą latawca jako antenę radiową;
- w 1883r. meteorolog E. D. Archibald rozpoczął w Anglii badania górnych wiatrów przy użyciu latawca, dzięki czemu odkrył dziś już dobrze znane fakty: zwiększanie się prędkości wiatru wraz ze wzrostem wysokości oraz zmiany jego kierunku;
- w roku 1887 ten sam Archibald po raz pierwszy użył aparatu fotograficznego umocowanego na latawcu do wykonania zdjęć z powietrza; metoda ta do dziś wykorzystywana jest m.in. w archeologii lotniczej;
- w 1893r. Anglik Lawrence Hargrave wynalazł latawiec skrzynkowy, który stosowany następnie był m.in. do badań meteorologicznych;
- w roku 1894 natomiast Amerykanin McAdie ulepszył latawiec stosowany w badaniach meteorologicznych i wraz z W. Eddym, który udoskonalił konstrukcję latawców sondażowych, wyposażał małe statki powietrzne w samopiszącą aparaturę pomiarową; w tym też roku pięć latawców Eddy’ego wraz z aparaturą o masie ok. 5kg wzniosło się na wysokość ponad 500m;
- w 1901r. odbyła się pierwsza transatlantycka transmisja radiowa z użyciem linki latawca wzniesionego na wysokości 120m, której to transmisji twórcą był Guglielmo Marconi;
- w 1903r. Anglik C. Cody pokonał kanał La Manche w łodzi holowanej przez latawiec skrzynkowy;
- w 1910r. we Francji powstała wojskowa jednostka latawcowa przystosowana do załogowych lotów obserwacyjnych (latawiec typu Cody z zawieszonym obserwatorem);
- w roku 1938 Polak M. Bohatyrew opatentował latawcowy system szkolenia skoczków spadochronowych;
- w latach 1940-1945 wszystkie brytyjskie samoloty wyposażone były w sprzęt ratowniczy, w skład którego wchodził mały składany latawiec skrzynkowy do rozwijania linki antenowej aparatury radiowej;
- w roku 1950 Główna Kwatera Związku Harcerstwa Polskiego zorganizowała pierwsze korespondencyjne ogólnopolskie zawody latawcowe;
- w 1956r. na Arktyce i Antarktydzie uczeni radzieccy za pomocą latawców dokonali pomiarów dolnych warstw atmosfery ziemskiej;
- w roku 1979 pokonano po raz kolejny rekord wyniesionej wysokości meteorologicznych aparatów pomiarowych umieszczonych na latawcu do 10 tysięcy metrów!
Pierwsze latawce budowano z takich materiałów jak bambus, jedwab czy papier. Dzisiejsze latawce bardzo różnią się nawet od swoich odpowiedników sprzed 10-20 lat. Obecnie do ich produkcji używa się wysoce zaawansowanych technologicznie materiałów, a kształty czy wykroje projektuje się na komputerze. Latawce szyje się ze specjalnych tkanin poliestrowych, poliamidowych, powlekanych silikonem z delikatną siatką wewnątrz, która dodatkowo wzmacnia tkaninę. Dzięki temu są one bardzo wytrzymałe i ultralekkie. Do konstrukcji szkieletów używane są pręty i rurki z włókien szklanych lub węglowych, a także linki o niewiarygodnie dużej wytrzymałości, takie jak m.in. dyneema, technora, aramid czy kewlar. Kapy, łączniki, zabezpieczenia, karabinki oraz wzmocnienia to także wyspecjalizowane materiały, które czynią latawiec naprawdę profesjonalnym obiektem latającym.
Podział latawców ze względu na budowę
Gwałtowny rozwój nowych, lekkich i bardzo wytrzymałych materiałów do konstrukcji latawców spowodował, że pojawiło się bardzo wiele konstrukcji, które umożliwiły, nawet przy bezwietrznej pogodzie, albo przy bardzo silnym wietrze na kontrolowany lot latawca. Na uwagę zasługują tu latawce sterowane (akrobatyczne), które w szybkim tempie, także w Polsce, choć jeszcze nie na tak dużą skalę, jak w krajach Europy Zachodniej, zdobywają coraz więcej zwolenników.
Za rozwojem latawców i sportu latawcowego podąża powstawanie coraz to nowszych gatunków latawców. Można je klasyfikować biorąc pod uwagę wiele różnych wariantów, w zależności od wielkości, materiałów czy też samej konstrukcji oraz sposobu użytkowania. I tak, wyróżnia się:
- płaskie
- półpłaskie
- typu delta
- skrzynkowe
- saneczkowe
- wirnikowe
- komorowe
- do walki powietrznej
- akrobatyczne
- fotograficzne
Ciekawostki i rekordy
Rekord świata w wysokości lotu latawca należy do USA i został ustanowiony w 1919 roku. Zestaw siedmiu latawców osiągnął wysokość 9740 metrów.
Wykonywano wiele prób wzlotu człowieka za pomocą latawca. Wiele z nich się udało. W trakcie I wojny światowej Niemcy używali wielkich latawców skrzynkowych do kierowania ogniem artylerii. Latawce w układach wielostopniowych znajdowały zastosowanie w podnoszeniu lin i sieci zaporowych obrony przeciwlotniczej.
W 1904 roku, Anglik Cody pokonał kanał La Manche w łodzi holowanej przez latawiec. Obecnie latawce są stosowane przez niektórych rybaków w Indonezji do połowu ryb.
Wiele eksperymentów naukowych z użyciem latawca wykonał Benjamin Franklin. Dzięki nim udowodnił między innymi, że chmury burzowe naładowane są elektrycznie.
Zakaz w fundamentalistycznym Islamie
Jako ciekawostkę można podać, że w 1994 roku w Afganistanie Talibowie zakazali puszczania latawców. Powód był dość prozaiczny: o ich puszczaniu nie mówi nic Koran, a więc są z nim sprzeczne. Zakaz zniesiono dopiero w 2002 roku, gdy koalicja wojsk zachodnich i Sojuszu Północnego pokonała ich. Opowiada o tym film “Chłopiec z latawcem”.
Podobny zakaz wprowadzono w Pakistanie. Pod wpływem duchownych muzułmańskich władze miasta Lahore wprowadziły zakaz puszczania latawców. Powodem było hinduistyczne pochodzenie tego święta obchodzonego tylko w prowincji Pendżab. W ten sposób zlikwidowano wielowiekową tradycję święta Basant i jedną z wielkich atrakcji turystycznych. Przepisy takie władze prowincji Pendżab wprowadziły w 2001. Podtrzymał je pakistański sąd najwyższy w 2005 roku. Zakaz ten był znoszony na dwa tygodnie lutego (na okres tego święta). Jednak w 2010 roku nie zrobiono tego. W uzasadnieniu podano, że latawce mogą ułatwić dokonanie zamachu terrorystycznego.
Przypisy
- ↑ FLY2SKY.PL
- ↑ Zakaz puszczania latawców w Pakistanie
Linki zewnętrzne
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o latawcu
p • d • e
Podział statków powietrznych
Aerodyny
Stałopłaty
Latawiec · Lotnia · Mięśniolot · Motoszybowiec · Samolot · Spadochron · Szybowiec
Wiropłaty
Śmigłowiec · Wiatrakowiec · Wiroszybowiec
Skrzydłowiec
Aerostaty
Balon · Sterowiec
Misie-patysie (ang. Poohsticks) - gra, którą opisał Alan Alexander Milne w książce Chatka Puchatka (jako wymyśloną przez Kubusia Puchatka).
W misie-patysie może grać dowolna liczba uczestników. Polega ona na wyrzucaniu jednocześnie patyków z jednej strony mostu (z tej strony, po której woda wpływa pod most), a następnie sprawdzaniu, czyj patyk pierwszy wypłynie z drugiej strony. Osoba, której patyki najczęściej wypływały jako pierwsze jest uważana za zwycięzcę. Początkowo do gry Kubuś Puchatek używał szyszek, ale okazało się, że trudno je rozróżnić i praktyczniejsze jest użycie patyków.
O grze w “misie-patysie” powstała piosenka, szczególnie popularna w kręgach harcerskich i zuchowych. Piosenka ma prosty tekst: Graj z nami w misie, w misie-patysie, w misie-patysie z nami graj, który należy powtarzać kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy.
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Misie-patysie
Zobacz też
Przepływ rzeki
Skakanie w worku w St. Louis w 1904 roku podczas wystawy światowej
Skakanie w worku – jest popularną zabawą dziecięcą. Polega ona na tym, że wszyscy uczestnicy zakładają na nogi worki, które sięgają im do wysokości bioder. W tym worku, trzymając go za górne rogi, muszą na wyścigi doskakać do mety.
Plik:Snow angel.jpg
Anioł śnieżny
Wykonanie anioła śnieżnego
Anioł śnieżny jest formą uzyskaną poprzez odciśnięcie ludzkiego ciała w śniegu na kształt anioła. Zabawa w “robienie” anioła na śniegu jest popularną dziecięcą, zimową zabawą.
Technika
Wykonanie anioła na śniegu jest bardzo prostą czynnością. Należy rozpocząć od znalezienia miejsca z gładkim, nienaruszonym śniegiem. Następnie kładzie się na wznak, z nogami i rękami skierowanymi w bok. W trakcie leżenia na plecach przesuwa się wyprostowanymi rękami i nogami po śniegu, tworząc wgłębienia. Po wykonaniu kilku takich ruchów należy wstać, uważając, aby nie zrobić dodatkowych, niepożądanych wgłębień w śniegu. Otrzymany kształt przypomina anioła czy dużego ptaka (orła).
Aktualny rekord świata
W dniu 28 marca 2007 Księga rekordów Guinnessa potwierdziła, że w Dakocie Północnej wykonano najwięcej aniołów śnieżnych w jednym miejscu. Wydarzenie to miało miejsce 17 lutego 2007. W stolicy stanu, mieście Bismarck wykonanano 8962 aniołów w śniegu.
Przypisy
- ↑ Potwierdzenie pobicia rekordu w Bismarck (ang.)
- ↑ Pobicie rekordu przez Michigan Tech (ang.)
Grupa uczniów nacierająca kolegę w czasie bitwy
Rzucanie śnieżkami, bitwa na śnieżki – jedna z zabaw zimowych na wolnym powietrzu, polegająca na lepieniu śnieżek i rzucaniu nimi w przeciwnika. Ze względu na brak ustalonych zasad, zabawa ta nie jest zaliczana do gier. Zasadniczo zabawa ta jest możliwa tylko przy temperaturach kilku stopni Celsjusza poniżej zera, gdyż w temperaturach niższych śnieg nie chce się lepić, skutkiem czego nie można uformować śnieżki.
Bawiący się mogą dzielić się na drużyny, których zawodnicy wspomagając się wzajemnie walczą przeciwko zespołowemu przeciwnikowi, jednak równie często okładanie się śnieżkami odbywa się na zasadzie każdy z każdym. Często nawet dla zabawy można rzucić śnieżką w dotychczasowego, zaskoczonego członka własnej drużyny, tak więc w zabawie tej często są zawierane i zrywane doraźne sojusze.
Śnieżki ze względu na swoją budowę raczej nie sprawiają większego zagrożenia dla ciała, jednak osoba dysponująca dużą siłą w rękach jest w stanie uformować tak twardą kulę, że może nią nabić komuś siniaka, a ponadto do kulki śniegowej mogą dostać się bryłki lodu, drobiny podłoża (np. piasek) czy nawet małe kamyki. Dlatego powinno się unikać rzucania śnieżkami w kierunku głowy, czy tym bardziej twarzy, gdyż oprócz ogólnych, chociaż nikłych obrażeń, można komuś uszkodzić oko.
Jeśli rzucanie śnieżkami ma charakter zabawy zespołowej, to drużyny rzucają się śniegiem, dopóki któryś z członków wyczerpany bitwą nie pośliźnie się na śniegu lub nie zostanie weń powalony przez innych bawiących się. Wtedy często dochodzi do krótkiego zmasowanego ataku nań przez zawodników drużyny przeciwnej, polegającego na obsypaniu leżącego śniegiem, a nawet natarciu mu śniegiem odsłoniętych części ciała.
Jednakże, do lepienia śnieżek powinno używać się “czystego” śniegu, nie zawierającego kawałków lodu ani kamieni, gdyż w innym razie zabawa staje się niebezpieczna dla zdrowia, a nawet życia.
Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji związaną z tematem artykułu:
Rzucanie śnieżkami
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Questing
Liczba graczy
od 3 do 20
Zalecenia wiekowe
6+
Czas przygotowania
7 tygodni (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Czas gry
1h - 3h (lub dłużej w zależności od stopnia skomplikowania)
Elementy strategii
drugorzędna
Wymagane umiejętności
szybkość, pomysłowość
Losowość
brak
Questing to narracja, która towarzyszy zwiedzaniu miejsc. W wielu elementach metoda ta przypomina podchody i harcerskie gry patrolowe. Różnica polega jednak na tym, iż jest ona ściśle związana z konkretnym miejscem. Zapoczątkowany w USA, questing jest w swych zasadach podobny do letterboxingu, gdzie tropy prowadzą do zapieczętowanych skrzyń, a ich odnajdywanie przypomina poszukiwanie skarbów.
Zasady i cele
Celem questingu jest rozwijanie poczucia tożsamości z danym regionem, upowszechnianie wyjątkowych miejsc wyróżniających się krajobrazem, przyrodą czy dziedzictwem kulturowym. Poza elementami edukacyjnymi, questing może pełnić również funkcje czysto rozrywkowe. To jednocześnie ciekawa metoda promocji ciekawych regionów w myśl zasady: „nauka przez zabawę”.
Cechami, które ułatwiają propagowanie tej gry są:
- łatwość narracji
- „bezobsługowość” (zasada „oprowadź się sam”)
- brak konieczności posiadania specyficznej infrastuktury.
Historia rozwoju questingu
Questing znany w obecnej formie upowszechniła amerykańska organizacja non-profit, Vital Communities z White River Junction w stanie Vermont, która 15 lat temu przygotowała program Valley Quest (http://www.vitalcommunities.org/ValleyQuest/ValleyQuest.htm ). Stworzony przez uczniów, skautów, stowarzyszenia historyczne i innych wolontariuszy, obecnie składa się z ponad 200 zadań w obszarze Vermont i New Hampshire.
W Wielkiej Brytanii, questing jest komercyjną grą, rozgrywaną przy użyciu telefonów komórkowych. W Polsce pierwsze questy zostaną wprowadzone w 2010 roku na terenie województwa świętokrzyskiego.
Linki zewnętrzne
